De Grunneger Sproak

k Was nog ien t veurjoar van mien leven

toen ik de vroag om speulers zag,

votdoalek heb ik doar op schreven,

dit was nou net wat mie wel lag.

t Fluwelen douk ging veur mie open,

ik keek de zoal ien, wat n publiek,

dampende kroanpotten op de toavels,

mien rol glom van de romantiek.

Drai moal ien week, drai weken laang

veur uutverkochte zoalen,

veur t eerst ien Schouwburg op de plaank,

je konnen doar wel verdwoalen.

Noa oafloop smink van kop oaf fleren,

op Vismaarkt eten bie Koos op kroak*,

k von deur de toal dai moe ons leerde

de lokroup van “Grunneger Sproak”.

Coby Poelman-Duisterwinkel

*Restaurant Koos Kerstholt

Voorgedragen op de Leekster gedichtendag

Opgenomen in de bundel “Vier je eigen taal” van Uitgeverij Frysk en Frij

Gepubliceerd in het tijdschrift van de Groninger cultuur “Toal en Taiken”

Het wordt nog gepubliceerd in het tijdschrift dat uitgegeven wordt in het kader van 100 jaar A-theater.

Op de foto in het gele jurkje 

Het renaultje

Hai staait bie t speulgoud te kieken. Hai roupt mie, Coby komst even kieken? Hai het n klain renaultje ien haand en bekiekt het van alle kaanten. Veurste deurtjes kennen open. Der mankeert wel t ain en aander aan mor t is n miniatuurtje van de eerste auto van zien pa. Kiek, t is n aander kleur mor t model is precies t zelfde, waist wel woar mien pa met op die foto ston toen er bie de weg was met boodschappen bezörgen. Ja, ik zai dat t zulfde model is. Ik koop hom zegt er, dat is toch prachteg, de eerste auto van mien pa. Ik bekiek hom en zien vondst. Ik geniet van zien aanblik, van zien verhoal en as er even loater weer terug loopt om nog even ien de deus te kieken of dat aine koplampke doar nog ien zit die ontbreekt smelt ik nog meer. Onderweg noar de kassa prevelt er nog over t mooie autootje en dat er die vonnen het, zo mooi, de auto van mien pa was ook nait meer perfect, hai zat op n duur op n frisdrankkrat omdat de autostoel tot op de droad versleten was. Der mag best wat aan mankeren. Ien auto het er t er nog weer over. Ik heur t aan en geniet. Wat ken een mens gelukkeg worden van n speulgoudautootje uut n deus bie de kringloop.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Antwoord 64

 

Heur pa en moe vierden een jubileum,

Ze wait nog hou ze veur de kapstok ston,

er mos toch ain wezen die even op kon treden,

doar ien de gaang bedoacht ze wat ze kon.

Veurdat heur ain of aander kon betrappen

haar ze de houd al van de plaank oaf wipt,

ien pabbes overjas laip ze met grode stappen,

doacht; wat ken t schelen dat dizze jas wat tipt.

Ze mossen om heur lachen, ze wer bekeken,

toen ze op stoul zat werden ze aalmoal stil,

nou mos ze toch ien actie, ze mos spreken,

ze doacht aan ain van kerk, wat of dai wil.

Ze hufde mor ain zinnetje te zeggen

zoas die man van kerk dee met zien houd,

ze dee hom noa zunder wat uut te leggen

en kreeg applaus, het ging dus goud.

Op loatere verjoardoagen en gelegenheden

wer heur toneelstukje nog voak es noa verteld,

heur touheurders waren bliekboar al tevreden

met; “Ik ben Smit en kom om kerkegeld.“

Coby Poelman-Duisterwinkel

Toelichting : 

Antwoord ’64 was een landelijke actie van negen protestantse kerkgenootschappen om geld bij elkaar te brengen voor de bouw van 396 nieuwe godshuizen, jeugdcentra en wijkgebouwen.

Schril contrast

Met grode regelmoat krieg ik filmkes van ons dochter van klainkiender dai zwemmen leren. Ik zai de jongste op rug zwemmen ien een joekel van een zwembad, zowat allain. Hai mot nog vaier worden. Oldste het net diploma hoald en is twoi joar oller mor de jongste wil en ken alles wat oldste ook dut dus dai zol ook wel gaauw diploma hoalen.

Ik kiek t filmke uut en denk aan mien aigen kiendertied. Ik was al wel acht of negen en t was snikhait. Buurkiender zaten ien een zinken tob met wodder mor wie haren gain tob. Joa, wel n tob mor doar zat n gat ien dus dat wer niks. Ik wol ook wel groag wat ofkoelen. Ik keek es ien t ronne op t haim en mien oog viel op n roestege kruwoagen met resten opdreugde specie. Mien pa was timmerman. Ik zette kruwoagen achterthuus zodat van de weg of gain ain zicht op mie haar en moeke goot ketels waarm wodder en emmers kold wodder ien de kruwoagen. Ik ging ien huus om mien zwempak aan te trekken, ain met bonde kleuren en een rokje der aan. Ik zette der een keukenstoul bie om der ien te klimmen want hai mos nait omvalen. Hail veurzichteg klom ik der ien en lait mie zakken ien t wodder. Doar zat ik. t Rokje van zwempak waaierde wieduut. Wat n vremd gevuil. t Opdreugd cement dee mie zeer aan de biltjes. Ik mos wat verzitten goan. Handen aan de raand woar ook al dikke klodders cement op dreugd waren en veurzichteg wat omhoog en weer zakken loaten. t Was wel lekker met dat waarme weer mor as ik n beetje lekker leunen wol kreeg ik n zere rug want doar zat ook cement. Ik bleef der n schofke zo ien zitten mor wol der ook wel weer uut want allain is mor allain en lol is der den gauw of. Mor moeke haar der zo n waark van had om kruwoagen vol te moaken dus ik bleef der nog mor n pooske ien. Op n duur mos ik der toch mor es uut. Handen weer op schaarpe randen, halfslag draaien en hail veurzichteg weer op keukenstoul zain te kommen. Ik ken mie nait meer heugen of mie dat lukt is mor t zol wel want ik ken mie ook nait heugen dat het nait lukt is. Ik appte mien dochter terug dat oma vrouger ien n kruwoagen zat met wodder en kreeg een lachereg gezichtje terugstuurd. Wiezer heb k heur ook mor nait moakt. Wait zai veul ien wat veur tied wie groot werden mor dou ik dit verhoaltje opschreef mos ik der toch wel hail aarg om lachen. Nou das noeit weg want vroleke momenten worden aal minder bie tieden.

Geschreven in 2020 voor het tijdschrift Toal en Taiken maar mocht niet eerder gepubliceerd worden voordat het in Toal en Taiken gepubliceerd was.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Onze antieke pianoforte

Hai ston te koop ien Sappemeer. Kar achter auto en wie op pad.

Wat was dat ding zwoar. Dat kar nait deur zien assen zakte was n wonder. Hai haar zien beste tied wel had.

Wat n pronkstuk was t. Met keersen aan ien zien antieke keersestanders was t een lust veur t oog.

Zo gezelleg, veuraal met kaarstdoagen. 

Op mien verjoardag gingen wie verhuzen. Ons huusroad wer met de zelfde kar verhuusd want t was mor n poar stroaten verder.

Piano wer op meubelhondjes zet. Zo werd er dai poar stroaten verderop vervoerd.

Midden op weg bleef onze örgenist dai ons hielp met verhuzen stoan en speulde veur elk dai t mor heuren wol; ‘Lang zal ze leven in de gloria’. Dat von ik zo mooi, mien dag kon nait meer stukkend.

Ien ons nije huus ston er ook weer van alle kaanten te glimmen. Hai was meer blikvanger dan dat der op speuld wer want hai was al heul old en kon nait meer op toonhoogte stemt worden, ja, dat kon wel mor dat zol kapitoalen kosten mouten en veur t speulen haren wie nog wel n aander piano.

Hai het joaren ien koamer stoan te pronken met zien mooie keersestanders met keersen.

Op n dag kochten wie n antieke kaast woar we meer aan hemmen konden dan aan de piano.

Omdat de piano nait verkocht worden kon as instrument verkochten wie hom as blikvanger en hai von een plek ien Delfziel bie ain dai der ook slim wies met was.

Pooske leden waren wie bie kringloop ien Appingedam en wat zagen wie doar stoan, ons olle piano!

Opknapper ston der op prieskoartje en hai haar mie toch n bekieks! Elk dai hom zag prees zien uterlek. Dat dee mie toch deugd. Ik heb gain spiet dat er vot is mor de mooie herinnerns wil k toch nog even delen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

De hoel gaait

 

Wie fietsen noar stad. 

t Is moandag en t lopt tegen twaalf uur.

Den heuren wie van alle kaanten de sirenes.

t Is de eerste moandag van de moand, sirenetest.

Ik zeg tegen mien man: heur, de hoel gaait.

Tegeliek ben ik weer kiend bie pabbe en moeke thuus.

As de hoel ging was der voak braand, t was n angsteg moment met een angsteg geluud.

Woar zol de braand wezen. Wie gingen noar boeten, stroat op.

Wie roken nog niks.

Zeker weer hooibrui bie n boer boeten t dörp of der was aargens bliksemienslag.

Pa ging voak kieken en vloog op fiets vot.

Ik wait nog dat t huus van olle Sietske ien braand ston. 

Dat was vlak bie ons huus. 

Ik kon deur ons roam de vlammen zain. 

En wat n braandlucht. 

Dat moakte wel wat lös ien mien kienderzieltje.

Ik zeg tegen mien man wat n roare zin eigelek. De hoel gaait.

Het zol wel Grunnens wezen want je heuren t noeit op televisie ofzo.

Mien man is Hoogkerker van huus uut. 

Hai het heul andere herinnerns aan de hoel.

Bie strokartonfebriek de Halm ging alle doagen de hoel. 

Den was t eterstied of schafttied en fietste elk noar huus.

Aalmoal drokte ien Hoogkerk as de hoel ging. 

Het zet heul wat gedachten ien bewegen. 

Moeke zee t altied: de hoel gaait en wie zeden het as kiender tegen mekoar en elk wis wat wie beduilden. 

Mien man wait ook wat ik beduil en toch heur ik het miezulf zeggen en denk, ik ken der wel es n stukje over schrieven.

Ik vroag op n verjoardag aan wat mensen of zai dat zinnetje ook kennen.

Joa, de oele zeggen ze, wie zeden altied de oele gaait. 

Kiek, toch herkenning. Mor zai kommen ook van Hoogkerk.

As ze votgaait lopt ze nog even bie mie laangs en zegt; 

As dien stukje over de oele kloar is wil ik t wel groag even lezen.

Wie gnivveln even noar mekoar, komt goud!

Coby Poelman-Duisterwinkel

t Golden veurleesbouk

Ik kwam bie kringloop n groot verhoalenbouk tegen van W.G. van de Hulst. Zukken as ze vroeger bie mien vriendinnetje thuus haren. Prachtege verhoalen, ze waarkten op je gemoud. Wat vonden wie die verhoalen mooi. Ik heb onze kiender ook veul veurlezen uut van de Hulstboukjes. Ik mos altied even pauzeren want ik hiel het noeit dreug bie t veurlezen en dat wol ik kiender nait zainloaten. Dus even noar keuken om troanen te dreugen. Mien man haar t vot ien de goaten as ik ienains thee zetten mos of ienschenken mos. Den keek er mie even aan mor doar wer t eerder minder van as beder, en kiender mor wachten met rooie wankjes. Sums gaf ik t bouk den aan mien man want ik kon nait verder lezen, stem ging den zo roar doun en ik dee den of ik lachen mos mor kiender vonden t hailemoal nait om te lachen. Mor mamme kon veul mooier veurlezen as pabbe dus daip zuchten en doar ging t weer n pooske goud.

Natuurlek mos t bouk met. Bie de kassa dreumde ik der al bie vot. Wat zollen de klainkiender smullen van de verhoalen. Mor toen ik der n verhoal uut las om te kieken of t wel geschikt was veur onze moderne klainkiender was ik doar nait zo zeker meer van. Kiender speulen met games op heur mobieltjes en kieken noar netflix noar heule spannende taikenfilms en motten oma uutleggen wat ze zain want oma snapt er gain biet van, al heulemoal nait van de games. Ze drukken op knopkes of t niks is en den zol ik ze veurlezen over een kannetje dai kloeke kloeke kloek dut…

Ik denk dat t toch gain goud idee is. Ik hol het mor bie de boukjes over Borre, dai vienden ze heul mooi. Met weemoud zug ik t mooie grode veurleesbouk ien koamer liggen en zai t ienains ien n hail aander licht.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Oproemen

 

Mien man is aan t kaast oproemen. Wolst dit nog bewoaren? Hai hold ain van mien eerste boukjes omhoog. “Op stap met Dik de eend en Rik de gans”. Bie de aanblik van dat boukje ben ik weer terug ien mien kiendertied. O ja, ik wait nog dat ik het las en mie veurstelde dat alles uut dat boukje zich ofspeulde in de sloot tegenover kerkhofsgracht. As k der nog aan denk lopen rillings van spanning nog over mien vel.

Bie t zain van aandere boukjes ben ik weer ien de grode speulgoudwinkel Waterborg en Oranje ien stad. Mien oldste zus was vieftien joar toen ik geboren ben en toen zai op koamers woonde ien stad mog ik wel es n dagje noar heur tou en den nam ze mie met noar dai winkel. Den mog ik wat uutzuiken. Ik haar toen ook al zo’n muite met kaizen dus zai hielp mie met. Of wolst een boukje hemmen. Wat veul boukjes haren ze doar. Verguld met mien nije boukje gingen wie winkel weer uut. Wat n prachtege herinnerns kommen boven. Ik begun mien man drok te vertellen wat aal dai boukjes ien mie oproupen en zug zien ogen smelten. Hai heurt alles met veul plezaaier aan en besluut aal dai boukjes terug te zetten ien kaast. Nee, dai mooie herinnerns motten mooi blieven.

Zo gaait het nou altied. Wie kennen nait oproemen, gaain van baaiden. Ons huus wordt voller en voller mor wie vuilen ons hier zo ien thuus. Wie kieken mekoar aan en waiten allebaaiden dat wie t mor stil zo loaten motten. Wie bennen te wies met onze herinnerns en met mekoar. Ik lees t hom veur en hai zegt zollen we nog mor n kop kovvie nemen den? Den wordt t nog mooier.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Drokke poasdoagen

 

Zotterdag veur Poasen zitten wie om haalf tien op fiets en trappen ien de wiend op noar stad. Wie fietsen nog op aigen kracht. Wie stallen ze onder t Forem en lopen noar achterdeur van Martinikerk. Wie goan zingen ien een projectkoor en Jaap de Kok het de laaiding. Het ienzingen gaait mooi. Eerst wat gymnastieken en den wat stemoefeningen. Even heul hoog joei jugen. Nog n keer, dat waarkt op de lachspieren en t ontspant ook en dat is juust wat neudeg is om de hoogste noten te pakken. Jaap zien enthousiasme slagt over op ons.

As we smoak goud te pakken hemmen goan we lös. Eerst wat ainstemmege laidjes en den een stoer stuk van Stainer. Twaai en half uur loater hoalen we onze kovvie en broodjes uut fietstas en zuiken een rusteg plekje ien t Forem. As we moag weer vol hemmen goan we nog even stad ien en rond n uur of drai fietsen we weer noar huus.

Poasmörn stoan we om half negen al ien te zingen ien kerk. Daainst duurt laang want er doun vaaier jongeluu beliedenis. Kerk zit vol. Veur de daainst ging t zingen beder dan ien de daainst, mor bie t noaluusteren bliekt dat het toch oareg schier ging. Woar wie zaten ien kerk, aan de ziedkaant was alles nait zo goud te heuren want het geluud zingt wat rond ien de grode Martini.

Twaaide poasdag mor even terugluusteren. Wie waren pas om kwart over tien wakker. Zummertied he? Blift wat onwenneg. Wie bennen ook muide van alle veurberaaidens veur Poasen.

Mor t blift altied weer mooi, de boodschap van Poasen. Dood het nait t leste woord. Christus overwon en Hai leeft! Doar mag je elk joar weer troost uut hoalen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Hou bevaalt dien pensioen, verveelst die nog nait?

Van tied tot tied kriegt mien man de vroag: 'Hou bevaalt dien pensioen, verveelst die nog nait?' Bliekboar denkt er doar nog wel es over noa want op n mörn zegt er tegen mie: ‘Ik wil mie nog wel es loaten omscholen tot mannequin, een beetje omsjouwen en heul kwoad kieken’, hai dut mie veur hou. ‘Dat liekt mie nou wel es wat.’ Hai zugt ze veur televisie.

Ik lig ien n deuk en hai hoalt mie n kop kovvie op uut keuken. Hai is al n poar joar met pensioen en ik vien t zo gezelleg dat er nou heule doagen bie mie is. Het vuilt as onze widdebroodsweken en dai bennen al laang leden. Zo lekker dat je nait meer op tied stoan. Mien compjoeter moakt n poar geluudjes. Ik lees hom net veur wat ik schreven heb en hai zegt ‘en dat ken compjoeter nait verwaarken? Moakt er doarom zo’n lewaai?’

Ik zit nog ien mien nachtpon mor as mien ienspiroatie zo bie mie omscharrelt mot ik der toch bie wezen en zo’n moment nait ontglippen loaten. Hai het nou ook zien gleerbredje* pakt en hold zich oareg rusteg. Sums loat er mie wat zain en ja, ik vien t ook mooi.

Kom, ik zel mie aanklaiden want wie goan maistal nog even op pad. Kovviekannen met en n poar plakken stoet en nog wat lekkers veur tussendeur. Hai zel nog wel wat oefenen motten as er mannequin worden wil want kwoad kieken is der nog nait bie en zo laang er ien zien doagse goud zit is der nog nait veul te showen.

*Gleerbredje is een tablet.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Broen worden op t blaikveld

Mien man en ik zitten boeten ien onze toen en ik vertel hom hou wie vrouger ien onze pubertied op n riegje ien ons blaikveld lagen te zunneboaden. Hai schiet ien de lach bie t woord blaikveld. Hai het dai tied ook nog metmoakt en ken de oafmeting van dat blaikveld. Tegenwoareg zollen wie dat een postzegel neumen. Wie bennen slap van t lachen want ik ben een beelddenker en zai ienains hou lachwekkend dat was. Wie wissen nait beter omdat wie der met opgruid waren mor ien de ogen van mien prille laifde van toen mot het er wel hail aans uutzain hemmen. Op moandag haar mien moeke loakens en ondergoud ien de blaik te liggen en as dat der nait lag en wie vrij waren lagen wie der dus te zunneboaden. Broen worden op t blaikveld…

Wie haren wel een groot haim moar dat mos bruukt worren veur mien pa zien timmerbedrief. Vrachtwoagens mossen der over om materioal te leveren en t wer bruukt veur opslag. Waarkploats en loods en auto stonnen der ook op.

Moeke zat voak ien de schaar noast de regenbak tegenover t blaikveld. Moe waas dou ien overgang besef ik nou. Het zwit gutste heur van t gezicht oaf as wie doar in de felle zun lagen te bakken. Zai zat sokken te braaien op vaaier pennen of ze haar wat stopwaark. Ze dee noeit niks.

Sums vrougen wie heur of we al broen werden. Ze keek den over heur bril en kon nog nait zeggen of dat al zo was. Pas tegen berretied zagen wie zulf ien spaigel dat wie toch wel hier en doar wat verbraand waren.

Joaren loater pootte mien zwoager n stuk of wat blomkes ien een deel van de blaik wat hai omspit haar. Den leek t achterthuus toch wat fleureger. Wie waren allemoal al t huus uut en moeke ging toch noeit ien zun liggen en loakens en ondergoud hingen nou aan t rik te dreugen. Toenstoulen konnen ook wel op de tegels stoan en nog een poar ien t gras. Ik ken mie nait heugen dat wie oeit een grasmaaier had hemmen. Dat leutje stukje kon wel met n scheer onderholden worden. Nou snappen joe denk ik wel woarom mien man zo ien de lach schoot dou ik t over ons blaikveld haar.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Woar ben wie ien beland

Wie kieken noar t nijs,

t ain is nog aarger dan t aander,

wie kieken noar mekoar,

woar ben wie ien beland,

wat is der loos 

dat alles zo uut haand lopt,

woar is het misgoan en

wat hangt ons nog boven kop?

Wie zeppen noa t nijs,

zain overaal ellende,

wie zuiken klassieke zender op,

wat is alles veraanderd,

de Grunnegers ben weer de klos,

och, kon wie moar weer terug

noar tieden van kroantjespot.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Burengerucht

Hee, stil es, kiek es even.

Wat is er bie de buren te beleven?

t Meziekkorps speult ien vol ornoat

en speult uutbundig ien de moat:

“Hai leve hoog, hai leve hoog”

veur buurman die noar boven toog.

Doar verschient er op balkon.

Glundert noar de bariton.

Hai heurt het met plezaaier aan.

As t oaflopen is kiekt er ze aan

en geeft een welgemaind applaus.

Hai liekt woarempel wel de paus!

Even spieken ien de papieren

wat of hier vaalt te vieren.

Zien nije kroonjoar is begonnen

en zai het dit kedo verzonnen.

Buurman, wie hopen ien ons leven

veul serenoades met joe te beleven.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Kibbernde handjes

Vanuut de linkerkaant van t laand

komt er t beeld ienlopen,

half stroekelnd deur de hoge snij,

zien au geroup verbrekt de stilte,

mofkes zwabbern uut zien mouwen.

Pabbe is drok aan t snijpop rollen,

twai donkere sporen breken t wit,

den heurt er t jonkje achter zich.

Hai draait zich noar hom om,

ik heur wat onverstoanboars,

pa legt zien handschounen op e grond

en wrift op hurken de kibberhandjes smeu,

den stopt de film en speul k hom overnij.

Ik ken der nait genog van kriegen,

mien lutje laiverd met zien pabbe,

doekend ien de snij.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Homme Poort

 Hou laang kikstoe al mit over mien scholler,
het liekt host al weer n aaiweghaid,
mor mit de joaren worstoe mie vertraauwder,
hou voak heb k die al eefkes over kop hen aaid.

Bie zummerdag staaistoe bie ons ien serre,
bie winterdag kikst bie mie op t bureau,
van tied tot tied zit ik die wat te ploagen,
den doekst even onder mien plumeau.

Vandoag was ik dien lange hoar
ik wrief ien gleufkes met n nadde douk,
over dien neus, dien ogen en wangen,
en peuter mit n tip ien elke houk.

Ons buren vienden die sprekend lieken
op Godfried Bomans, dai tevreden blik,
verlangst nog nait even noar dien piepke
of luusterst laiver noar mien nijste limerick?

Doe gefst ons koamer een hail aigen sfeertje,
gemoudelijk stilzwiegend achter mie,
t is hier hail aans dan dastoe wend wast,
dien tied ien Grunnen is al hail laang veurbie.

Doar keekstoe uut over de winkelpanden,
ik stel mie veur vanoaf een braide vensterbaank
doe hielst vrouw Leopold gezelschop,
heurdest op oafstand de Martiniklokkenklaank.

Dien kop begunt zowoar te glimmen,
t liekt of stoe dankboar noar mie knikst,
och Homme toch, doe brengst mie weer tot zinnen,
doe loatst mie schrieven onder dien laive blik.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Homme Poort (1897 - 1959), leroar Duuts, was ien oorlogstied actief ien t verzet. Hai het honderden jeudse onderdoekers holpen.

Publiceerd ien Toal en Taiken, tiedschrift veur Grunneger Kultuur, 38e joargang, nummer 1.

Verjoardagsgedicht

t Is vandoag

 n biezundere dag

en doarom dit gedicht,

joaren leden

 verscheen dien geboortebericht.

Doe kreegst een noam

en een aigen gezicht,

kiek mor es ien spaigel,

ja kiek mor es goud,

zai diezulf es ien t licht

van dizze biezundere dag.

t Is vandoag feest

omdat stoe der bist!

Wait dastoe der weden magst.

Een haile goeie verjoardag!

Coby Poelman-Duisterwinkel 

Poasmörn

k Haar kruden ien eulie veur mien Laifste moakt,
kon haile naacht nait sloapen, k waas kepot.
Dou kwaam k bie t graf en k wis nait wat ik zag,
de stain was vot, ik schrok en keek hou Er der lag.
Ik vloog noar Simon Petrus en Johannes
Ze hemmen ons Jezus vothoald uut zien graf,
Johannes kon van ons nog t haardste lopen,
boog zich bie d iengaang vot veurover
en zee dat hai de douken liggen zag,
Petrus wol t zain, hai ging ien t graf.
De douk veur t zwaiten lag oprold en apaart,
Johannes leufde dou dat Jezus t henlegd haar.

De baide mannen dropen met mekander of,
ik wol nog nait noar huus, vuilde mien troanen.
Dit was teveul, k keek woar der legen haar,
doar zag ik deur mien troebele ogen ien schaar
twai engelen zitten in lichte widde kleren,
ze vrougen mie wat mie toch zo deerde.
Ik zee dat ze mien Jezus vothoald haren
en dat ik nou nait wis woar of er was.
Dou k omkeek zag ik toenman dai mie stilde,
hai vroug ook al woarom ik toch zo schriwde
en wol groag waiten wel of ik aigleks zocht,
misschain haar hai hom wel aargens aans henbrocht.

Dat vroug ik hom en dou raip hai mien noam,
Ik zag dat Hai het was, ging heul dicht bie Hom stoan.
Meester, raip ik van pure bliedschap uut.
Hai was het echt, Hai gaf mie nij geluud.
Ik zeg joe wat Hai opdroug om te zeggen,
Hai ging weer noar zien Voader, k zol t uutleggen;
Zien Voader is ook onzen, Hai ging noar God,
Hai ging alvaast, loater kommen wie aan bod.
k Ben toch zo blied dat k hom weer levend zag,
Hai is mien oadem, mien lichtglaans ien de nacht.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Schreven veur de Biebelvertoalslag 2015 van Liudgerstichten.

Kunstwaark is moakt deur Anco Wigboldus

Ooievoarstrek

Hurkend zat ze bie t wodder

op n waarme dag ien april.

Dichtbie heurde ze kikkers kwoaken,

verder was t stil.

Veurzichtig glee heur vinger

langs t glibberge kikkerdril.

Verstild vuilde ze wat

ien heur ontwoaken,

t was nog hail pril.

Ze rilde.

Heur vinger trilde.

Der trok n ooievoar

over Staintil…

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Trouwringen

De ringen van trouw

op deze huwelijksdag

als symboliek gegeven

zijn als de jaarringen

van jullie levensboom

geworteld in Gods liefde

met elkaar verweven.

Zolang de trouw

door liefde wordt gevoed

is jullie levensboom gezond

en groeit hij goed.

De ringen van Gods trouw,

die jullie jaarringen omgeven

vormen draagkracht

voor de mooiste vruchten

van het huwelijksleven.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Uit de bundel 'Verrassend uitzicht'


In het Gronings


Traauwringen

De ringen van traauw
as symboliek
op dizze traauwdag geven
bennen as de joarringen
van  joen levensboom
worreld ien Gods laaifde
met mekoar verweven.

Zolaang de traauw
deur laaifde voud wordt
is joen levensboom gezond
en gruit er goud.

De ringen van Gods traauw
dai joen joarringen omgeven
vörmen droagkracht
veur de mooiste vruchten
van joen huwleksleven.


Coby Poelman - Duisterwinkel

Mien suntmetinus

“Woar is mien suntmetinus moeke.”

“Op t klaine zollertje, vot om t houkje achter de holten kovver.

Denk om de leste tree, traproeden goan aal lös. Pa mot er neudeg es noar kieken.”

Ik ben al boven. Deur van zoller kroakt.

Der schient n miezereg stroaltje zunlicht deur t roamke aan Wegters kaant.

Keulse potten stoan op n rieg noast n blomtoaveltje met kringen ien t blad.

Au, as k mien suntmetinus pakken wil steut ik mien kop. Weer nait om balken docht.

k Heb hom.

Met suntmetinus ien haand stroekel ik over de leste tree, veur mie nou de eerste, met de lösse traproede. Doar kleddert hai al noar beneden. Ik ken mie nog net vastgriepen aan leuning.

Moeke staait al onder aan trap. “Wat heb ik nou zegd. Gelukkeg is t goud oflopen.”

“Zitten der gain deuken ien mien suntmetinus?”

t Is goud goan. Reinder het hom moakt van n old blik. Hai het er gatjes ien sloagen met n hoamer en n spieker. As keerske aan is schient ien t duuster n meulen en n kerk.

Der zit onderien t blik n stuk holt met n rondje der uutzoagd, doar ken t keerske ien.

Aan n iezerdroadje ken je hom vasthollen mor den krieg je wel verbraande handen.

Wie deden der den n stokje omhen. Zo kon je der met lopen as t 11 november was.

Twai doagen loater waren oma en mien zuster joareg.

Om dizze tied van t joar waren wie aaltied misselek van alle lekkers wat wie oplopen haren.

Doar kwamen den ook nog gebakjes overhen.

Suntmetinus staait nou bie mien schoonzus ien koamer veur de pronk.

As k hom stoan zai komt mien kiendertied weer boven.

k Huf der nait ains trap veur op.

Coby Poelman - Duisterwinkel