Van harte welkom

Van harte welkom op mijn gedichtenblog.
U mag de gedichten ongewijzigd gebruiken met vermelding van mijn naam.
Voor het verzorgen van een lezing met voordrachten of een workshop kunt u contact opnemen via cobytjeert@live.nl
Er is ook een volledig programma voor Kerst en Pasen.
Mijn boeken zijn verkrijgbaar bij de boekhandel en bol.com en te leen in de bibliotheek.
Voordrachten zijn te beluisteren op https://www.luistergedichten.nl/index.php/component/comprofiler/userprofile/905-poelman Ook is er een interview te beluisteren, https://soundcloud.com/user-671424345/interview-coby-poelman-duisterwinkel-10-07-2017

vrijdag 28 februari 2014

In Zijn koningsmantel

Ontmanteld was hij
na zijn CVA,
een warme mantel
werd hem omgeslagen,
zij gaf hem al haar liefde,
voelde zich gedragen
door wat ze op hun trouwdag
aan Hem had beloofd.
Hij zou haar bijstaan wist ze,
al hun levensdagen,
ze hield niet op
Hem in hun nood te vragen.

De mantel kleurde door de
trouwtekstwoorden
en werd zijn schuilplaats
waar hij in vernachtte.

Omdat ze ‘t samen één
alleen van Hem verwachtten
lag als hun Psalm
Zijn mantel om hen heen.

Coby Poelman-Duisterwinkel


In memoriam aan mijn schoonouders. Hun trouwtekst was Psalm 91.


maandag 24 februari 2014

Poasverhoal

Poasen op t kerkhof

Nog n klain stukje, rrrrrt, achteruut, veuruut, kloar. Veurzichteg hoalt ze stof onder naaimesjienvout vot, knipt droaden deur en met n voldoan gevuil loopt ze noar sloapkoamer.
In spaigel keurt ze heur uutbundege creoatsie, trekt heur zoaterdagskleren weer aan en baargt tevreden heur naaimesjien op.
Mörn zel ze ien Poaskleren Poasen vieren.
Ze loopt noar boeten en zugt trompetnarcissen ien volle blui stoan. Altied as ze narcissen zugt mot ze aan dai stille Poasmörn denken en zugt ze Maria en Jezus veur zich ien de hof.
Vurreg joar om distied kocht ze n deus vol omdat ze ofpriesd waren. Noa Poasen bennen ze toch uutbluid haren ze ien winkel zegd.
Ze kiekt op t horloge, ze is al n pooske wat van plan. t is host sluterstied.

As ze de houk om is zugt ze de narcissen al veur winkel stoan. n jong ventje zet er n ketonnen bord bie. Ze leest: "NU GRATIS MEENEMEN". Kiek es aan, dat komt goud uut. Ze vroagt houveul ze metnemen mag. n Zwaai met haand moakt heur dudelk dat ze fietstassen en körf volstouwen mag, zoveul ze baargen ken. Noa Poasen bennen ze uutbluid en klanten kommen nou toch nait meer.
Met n kleur loopt ze noast fiets dai meer geel as gries kleurt noar huus, zet fiets tegen muur, hoalt beschreven strookjes met wdde lintjes uut keukenloa en loopt met heur vracht noar t kerkhof. Aan elke pot moakt ze n strookje vast en bie elk graf zet ze ain hen.
As ze t geheul overzugt wordt ze blied van binnen. Even uutrusten op heur vertraauwde plekje op baank, even kieken, op zich ien loaten waarken wat ze zugt.
Ien dit klaine dörp met t kerkhof om t widde kerkje hen dwoalen heur gedachten noar heur geboorteploats aan aander kaant van wereld. Doar liggen noast kerk heur dierboaren te wachten op t grode Poasfeest. Ze leest hier voak grafteksten en dizze woorden troosten heur. Op de groaven stoan noamen van mensen dai ze nait kend het mor t bennen net zo goud heur bruiers en zusters.

Ze is zo ien gedachten dat ze nou pas verneemt dat t grindpad achter heur knaarpt. Ze kiekt achterom en zugt de vrouw van domenee dai vroagt of t goud is dat ze even bie heur zitten gait. Ze het vanuut pastorie zain wat ze dee en geft heur n schollerklopke.
As ze n spoor van troanen op heur wangen zugt twiefelt ze mor de vrouw is al n stukje opschoven.
Den zugt ze de strookjes aan de narcissen en loopt noar ain van de groaven om te lezen wat er op stait. Zo het de vrouw even tied om heur troanen te dreugen.
CHRISTUS HEEFT DE DOOD OVERWONNEN leest ze op de koartjes en nou vuilt zai heur ogen vollopen.

As ze noast mekoar zitten gait proaten vanzulf. De vrouw vertelt over heur plan en hou mooi t weden zol as t uutvoerd worden kon. Wat is ze creatief denkt domeneesvrouw, altied goeie ideeën, altied ien de weer om mensen bliede te moaken, altied vrolek. Op dizze manaaier vergeet ze heur aigen zörgen en verdrait. Ze het oog veur alles om heur hen. Nou wiest ze heur weer op de wilg dai op t kerkhof stait te dreumen, op de fleurege krookjes ien n kring der omhen asof ze tegen wilg zeggen willen: Wat staist doar te dreumen, zugst ons nait? Wie vieren hier t veurjoar, kiek ons gele hartjes, open noar de zun, we bennen wel even dood west mor kiek ons toch es leven. Kiek hou de dreumerege wilg wakker wordt deur aal dat jonge groen, heur kleuren bekiekt en bedenkt hou voak hai snoeid is en weer uutlopen. Domineesvrouw is elke keer ontroerd deur de kiek op t leven van dizze vrouw dai ien n poar joar tied de Nederlandse toal leerd het, metzingt ien t koor, vrijwillegerswaark dut, dai zoveul metmoakt het dat ze n joar nait zingen kon en der weer bovenop kwam deur heur geloof ien God en nou n lichtend licht is veur alle mensen dai op heur pad kommen. Kiek nou es hou ze t kerkhof opvrolekt het veur Poasen en wat ze bedoacht het. t Mot al roar lopen as dat nait deurgoan ken.

Alle joaren op stille zoaterdag gait de veeholler noar t graf van zien bruier.
Hai wacht altied tot t duuster is, gainain huft te waiten dat er hier is. Hai het n zaachte bounder bie zich en wil dizze over de stain hoalen mor den zugt er de narcissen.
Wel is hier west, hai zugt ien de schemer t widde koartje en leest.
Den kiekt er om zich hen en zugt bie alle groaven n potje narcissen stoan en overal licht zo’n wit koartje op. Hai leest nog n poar, overal dezulfde tekst.
Vremd, ien de stilte vallen de woorden nog meer op. Christus heeft de dood overwonnen. Joa, Hai wel, maar doar het er zien bruier nait met terug. Hai gait al joaren nait meer noar kerk. Kwoad dat zien bruier al zo jong noar t graf broacht worden mos. Hai dee allain mor goud en toch… Verschaiden mensen probeerden hom op aander gedachten te brengen mor hai bleef kwoad. Van wel, hai draait t koartje om, op achterkaant stait ook wat. Dai ledders bennen veul klaainer, ook voor u, hoapert er. Hai pakt t potje narcissen en stopt t ien zien buus. Mien bruier ken t nait meer lezen, dus zol t wel beduild weden veur wel zien graf opzöcht.
Met n flinke hoal veegt er stain schoon en knaarpt met grode stappen noar zien fiets.
-Ook voor u- repeteren zien gedachten. Hai vuilt ien zien jasbuus, nee, nait veur mie, wel veur mien bruier. Hai loopt trug en zet t potje op zien plek.

t Loat hom nait lös. Thuus pakt er zien teblet en googelt Christus heeft de dood overwonnen.

 n Haile rieg teksten overspuilt zien gemoud. Ain dervan roakt hom t maist.
Efeze 2 : 4 - 6 : "Maar God, Die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door Zijn grote liefde, waarmee Hij ons liefgehad heeft, ook toen wij dood waren door de overtredingen met Christus levend gemaakt - uit genade bent u zalig geworden - en heeft ons met Hem opgewekt en met Hem in de hemelse gewesten gezet in Christus Jezus…."
Alle verdrait ien hom komt boven. Hai jankt d opkropte troanen van joaren deruut. Nou pas begriept er de woorden, nou dringt tot hom deur dat nait zien bruier mor hai aal dai joaren dood west is. Nou pas het er deur wat aal dai mensen met goeie bedoulens hom dudelk moaken wollen. En dat aalmoal deur n potje narcissen met n braifke. Nou wil er ook waiten van wel dat braifke is. Hou komt er dat te waiten? Misschain mot er met Poasen mor es noar kerk tou. Hai gait stoan, hai is der kloar veur.

Poasmörn zugt domenee de veeholler ien kerk, zien haart loopt vol. Hai haar gusteroavond dou er hond uutlait ain ien t duuster op kerkhof lopen zain, hai haar van zien vrouw t verhoal van de soproan heurd en heur biezunder plan, hai haar ain zo’n koartje lezen en zich veurnomen t ien zien preek aan te hoalen.
Straks zol er de wéns van de soproan uutspreken en heur verzuik om met mekoar t slötlaid op t kerkhof te zingen uutvoeren. Wat n mooie Biebelse gedachte aigenlek, hai het er zin aan.


Doar stoan ze, ien n halve moan tegen de beukenheeg. t "U zij de glorie" klinkt over de groaven, over t laand en deur de stroaten van t klaine dörp. De trompetnarcissen waigen ien de veurjoarswiend asof ze wachten op t ienzetten van bazunen.

© Coby Poelman-Duisterwinkel


 
 
 
Vertaling:


Paasfeest op het kerkhof

Nog een klein stukje, rrrrrt, achteruit, vooruit, klaar. Voorzichtig manoeuvreert ze de feestelijke stof onder de naaimachinevoet vandaan, knipt de draden door en met een voldane glans op haar gezicht loopt ze naar de slaapkamer.
In de spiegel keurt ze haar uitbundig gekleurde creatie, trekt haar zaterdagstenue weer aan en bergt tevreden de naaimachine op.
Morgen zal ze in Paaskleding het Opstandingsfeest meevieren.
Ze loopt de tuin in en ziet de trompetnarcissen in volle bloei staan. Altijd als ze narcissen ziet moet ze aan die stille Paasmorgen denken en ziet ze Maria en Jezus voor zich in de hof.
Vorig jaar om deze tijd kocht ze een doos vol omdat ze waren afgeprijsd. Na Pasen zijn ze toch uitgebloeid had de man van de supermarkt gezegd.
Ze kijkt op haar horloge, ze loopt al een tijdje met een plan. Het is bijna sluitingstijd.

Als ze de hoek om is ziet ze de narcissen al voor de supermarkt staan. Een jongen zet er een kartonnen bord bij. Ze leest: "NU GRATIS MEENEMEN". Wauw, dat komt goed uit. Ze vraagt hoeveel ze mee mag nemen. Een handzwaai maakt haar duidelijk dat ze de fietstassen en de korf mag volstouwen, zoveel ze bergen kan. Na Pasen zijn ze toch uitgebloeid en klanten komen er nu niet meer.
Met een kleur loopt ze naast de fiets die meer geel dan grijs vertoont naar huis, zet hem tegen de muur, haalt de beschreven strookjes met de witte lintjes uit de keukenla en loopt met haar vracht naar het kerkhof. Aan elke pot bevestigt ze een strookje en bij ieder graf zet ze één neer.
Als ze het geheel overziet wordt ze vervuld van innerlijke blijdschap. Even uitrusten op haar vertrouwde plekje op de bank, even kijken, op zich laten inwerken wat ze ziet.
In dit kleine dorp met dit mooie witte kerkje temidden van het kleine kerkhof dwalen haar gedachten naar haar geboorteplaats aan de andere kant van de wereld. Daar liggen naast de kerk haar dierbaren te wachten op het grote Paasfeest. Ze leest hier vaak de grafpoëzie en de woorden troosten haar. De graven dragen namen van mensen die ze niet heeft gekend maar het zijn evengoed haar broeders en zusters.

Ze is zo in gedachten dat ze nu pas merkt dat het grindpad achter haar knerpt. Zij kijkt om en ziet de vrouw van de dominee die vraagt of ze even bij haar mag komen zitten. Ze heeft vanuit het raam van de pastorie gezien wat ze deed en spreekt haar waardering uit.
Als ze een spoor van tranen op haar gezicht ziet twijfelt ze of haar komst ook stoort maar de vrouw is al een stukje opgeschoven om haar de ruimte te geven.
Dan ziet ze de witte strookjes aan de narcissen en loopt naar één van de graven om te lezen wat er op staat. Zo heeft de vrouw even tijd om haar tranen te drogen.
CHRISTUS HEEFT DE DOOD OVERWONNEN leest ze op de kaartjes en nu voelt zij haar ogen vollopen.

Als ze naast elkaar zitten gaat het praten vanzelf. De vrouw vertelt over haar plan en hoe mooi het zou zijn als het uitgevoerd kon worden. Wat is ze creatief denkt de domineesvrouw, altijd goede ideeën, altijd in de weer om mensen blij te maken, altijd vrolijk. Op deze manier vergeet ze haar eigen zorgen en verdriet. Ze heeft oog voor alles om haar heen. Nu wijst ze haar weer op de wilg die op het kerkhof staat te dromen, op de fleurige krokussen in een kring er omheen alsof ze tegen de wilg willen zeggen: Wat sta je daar te dromen, zie je ons dan niet? Wij vieren hier het voorjaar, kijk onze gele hartjes, geopend naar de zon, we zijn wel even dood geweest maar kijk ons toch eens leven. Zie hoe de dromerige wilg ontwaakt door al dat jonge groen, hun kleuren bekijkt en bedenkt hoe vaak hij is gesnoeid en weer is uitgelopen. De domineesvrouw is elke keer geroerd door de zienswijze van deze vrouw die in een paar jaar tijd het Nederlands heeft leren spreken, meezingt in het koor, vrijwilligerswerk doet, die zoveel meegemaakt heeft dat ze een jaar niet heeft kunnen zingen en er weer bovenop gekomen is door haar geloof in God en nu een lichtend licht is voor alle mensen in haar omgeving. Zie nu eens hoe ze het kerkhof heeft opgevrolijkt voor het Paasfeest en wat ze heeft bedacht. Het moet al raar lopen als dit geen doorgang kan vinden.

Elk jaar op stille zaterdag bezoekt de veehouder het graf van zijn broer.
Hij wacht altijd tot het donker is, niemand hoeft te weten dat hij hier is. Hij heeft een zachte borstel bij zich en wil deze over de steen halen als hij de narcissen ontdekt.
Wie is hier geweest, hij ziet in de schemer het witte kaartje en leest.
Dan kijkt hij om zich heen en ziet bij elk graf een potje narcissen staan en overal licht zo’n wit kaartje op. Hij leest nog één en nog één, overal dezelfde tekst.
Vreemd, in de stilte vallen de woorden nog meer op. Christus heeft de dood overwonnen. Ja, Hij wel, maar zijn broer heeft hij er niet mee terug. Hij gaat al jaren niet meer naar de kerk. Boos dat zijn broer al zo jong naar het graf gebracht moest worden. Hij deed alleen maar goed en toch… Allerlei mensen probeerden hem op andere gedachten te brengen maar hij bleef boos. Van wie, hij draait het kaartje om, op de achterkant staat ook iets. Die letters zijn veel kleiner, ook voor u, hapert hij. Hij pakt het potje narcissen en stopt het in zijn zak. Mijn broer kan het niet meer lezen, dus zal het wel bedoeld zijn voor wie hem bezoekt.
Met een flinke haal veegt hij de steen schoon en knerpt met grote stappen naar zijn fiets.
-Ook voor u- repeteren zijn gedachten. Hij voelt in zijn jaszak, nee, niet voor mij, wel voor mijn broer. Hij loopt terug en zet het potje op zijn plaats.

Het laat hem niet los. Thuisgekomen pakt hij zijn tablet en googelt Christus heeft de dood overwonnen.
Een grote hoeveelheid teksten overspoelt zijn gemoed. Eén ervan raakt hem het meest.
Efeze 2 : 4 - 6 : "Maar God, Die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door Zijn grote liefde, waarmee Hij ons liefgehad heeft, ook toen wij dood waren door de overtredingen met Christus levend gemaakt - uit genade bent u zalig geworden - en heeft ons met Hem opgewekt en met Hem in de hemelse gewesten gezet in Christus Jezus…."
Alle verdriet in hem komt naar boven. Hij huilt de opgekropte tranen van jaren eruit. Nu pas begrijpt hij de woorden, nu dringt het tot hem door dat niet zijn broer maar hij al die jaren dood geweest is. Nu pas begrijpt hij wat al die goedbedoelende mensen hem wilden duidelijk maken. En dat allemaal door een potje narcissen met een briefje. Nu wil hij ook weten van wie dat briefje is. Hoe komt hij dat te weten? Misschien moet hij de Paasdienst in de kerk morgen bezoeken. Hij staat resoluut op, hij is er klaar voor.

Op Paasmorgen ziet de dominee de veehouder in de kerk, zijn hart vult zich met vreugde. Hij had gisteravond toen hij de hond uitliet iemand in het donker op de begraafplaats zien lopen, hij had van zijn vrouw het verhaal van de sopraan gehoord en haar bijzondere wens, hij had één zo’n kaartje gelezen en zich voorgenomen het in zijn preek te verweven.
Straks zal hij de wens van de sopraan uitspreken en haar verzoek om met elkaar het slotlied op het kerkhof te gaan zingen gestalte geven. Wat een mooie Bijbelse gedachte eigenlijk, hij verheugt zich erop.
Daar staan ze, in een halve maan tegen de beukenhaag. Het "U zij de glorie" klinkt over de graven, over het land en door de straten van het kleine dorp. De trompetnarcissen wiegen in de voorjaarswind alsof ze wachten op de aanhef van bazuinen.

© Coby Poelman-Duisterwinkel


Verkorte versie:

Poasen op t kerkhof

"NU GRATIS MEENEMEN" leest ze as ze tegen vief uur langs winkel ried. Kiek es aan, dat komt goud uut. Ze vroagt houveul ze metnemen mag. n zwaai met haand moakt heur dudelk dat ze fietstassen en körf volstouwen mag, zoveul ze baargen ken. Noa Poasen bennen ze toch uutgebluid en klanten kommen nou toch nait meer.
Met n kleur loopt ze noast fiets dai meer geel as gries kleurt noar huus, zet fiets tegen muur, hoalt de strookjes uut keukenloa en loopt met heur vracht noar t kerkhof. Aan elke pot narcissen moakt ze n strookje vast en bie elk graf zet ze ain hen.
As ze t geheul overzugt wordt ze blied van binnen. Even uutrusten op heur vertraauwde plekje op baank, even kieken, op zich ien loaten waarken wat ze zugt.
Ien dit klaine dörp met t kerkhof om t widde kerkje hen dwoalen heur gedachten noar heur geboorteploats aan aander kaant van wereld. Doar liggen noast kerk heur dierboaren te wachten op t grode Poasfeest. Ze leest hier voak grafteksten en dizze woorden troosten heur. Op de groaven stoan noamen van mensen dai ze nait kend het mor t bennen net zo goud heur bruiers en zusters.

Ze is zo ien gedachten dat ze nou pas verneemt dat t grindpad achter heur knaarpt. Ze kiekt achterom en zugt de vrouw van domenee dai vroagt of t goud is dat ze even bie heur zitten gait. Ze het vanuut pastorie zain wat ze dee en geft heur n schollerklopke.
As ze troanen op heur wangen zugt twiefelt ze mor de vrouw is al n stukje opschoven.
Den zugt ze de strookjes aan de narcissen en loopt noar ain van de groaven om te lezen wat er op stait. Zo het de vrouw even tied om heur troanen te dreugen.
CHRISTUS HEEFT DE DOOD OVERWONNEN leest ze op de koartjes en nou vuilt zai heur ogen vollopen.

As ze noast mekoar zitten gait proaten vanzulf. De vrouw vertelt over heur plan en hou mooi t weden zol as t uutvoerd worden kon. Wat is ze creatief denkt domeneesvrouw, altied goeie ideeën, altied ien de weer om mensen bliede te moaken, altied vrolek. Op dizze manaaier vergeet ze heur aigen zörgen en verdrait. Domineesvrouw is elke keer ontroerd deur de kiek op t leven van dizze vrouw dai ien n poar joar tied de Nederlandse toal leerd het, metzingt ien t koor, vrijwillegerswaark dut, dai zoveul metmoakt het dat ze n joar nait zingen kon en der weer bovenop kwam deur heur geloof ien God en nou n lichtend licht is veur alle mensen dai op heur pad kommen. Kiek nou es hou ze t kerkhof opvrolekt het veur Poasen en wat ze bedoacht het. t Mot al roar lopen as dit nait deurgoan ken.
 
Alle joaren op stille zoaterdag gait de veeholler noar t graf van zien bruier.
Hai wacht altied tot t duuster is, gainain huft te waiten dat er hier is. Hai het n zaachte bounder bie zich en wil dizze over de stain hoalen as er de narcissen zugt.
Wel is hier west, hai zugt ien de schemer t widde koartje en leest.
Den kiekt er om zich hen en zugt bie alle groaven n potje narcissen stoan en overal licht zo’n wit koartje op. Hai leest nog n poar, overal dezulfde tekst.
Vremd, ien de stilte vallen de woorden nog meer op. Christus heeft de dood overwonnen. Joa, Hai wel, maar doar het er zien bruier nait met terug. Hai gait al joaren nait meer noar kerk. Kwoad dat zien bruier al zo jong noar t graf broacht worden mos. Hai dee allain mor goud en toch… Verschaiden mensen probeerden hom op aander gedachten te brengen mor hai bleef kwoad. Van wel, hai draait t koartje om, op achterkaant stait ook wat. Dai ledders bennen veul klaainer, ook voor u, hoapert er. Hai pakt t potje narcissen en stopt t ien zien buus. Mien bruier ken t nait meer lezen, dus zol t wel beduild weden veur wel zien graf opzöcht.
Met n flinke hoal veegt er stain schoon en knaarpt met grode stappen noar zien fiets.
-Ook voor u- repeteren zien gedachten. Hai vuilt ien zien jasbuus, nee, nait veur mie, wel veur mien bruier. Hai loopt trug en zet t potje op zien plek.

t Loat hom nait lös. Thuus pakt er zien teblet en googelt Christus heeft de dood overwonnen.
Een haile rieg teksten overspuilt zien gemoud. Ain dervan roakt hem t maist.
Efeze 2 : 4 - 6 : Alle verdrait ien hom komt boven. Hai jankt d opkropte troanen van joaren deruut. Nou pas begriept er de woorden, nou dringt tot hom deur dat nait zien bruier mor hai aal dai joaren dood west is. Nou pas het er deur wat aal dai mensen met goeie bedoulens hom dudelk moaken wollen. En dat aalmoal deur n potje narcissen met n braifke. Nou wil er ook waiten van wel dat braifke is. Hou komt er dat te waiten? Misschain mot er met Poasen mor es noar kerk tou. Hai gait stoan, hai is der kloar veur.

Poasmörn zugt domenee de veeholler ien kerk, zien haart loopt vol. Hai haar gusteroavond dou er hond uutlait ain ien t duuster op kerkhof lopen zain, hai haar van zien vrouw t verhoal van de soproan heurd en heur biezunder plan, hai haar ain zo’n koartje lezen en zich veurnomen t ien zien preek aan te hollen.
Straks zol er de wéns van de soproan uutspreken en heur verzuik om met mekoar t slötlaid op t kerkhof te zingen uutvoeren. Wat n mooie Biebelse gedachte aigenlek, hai het er zin aan.

Doar stoan ze, ien n halve moan tegen de beukenheeg. t "U zij de glorie" klinkt over de groaven, over t laand en deur de stroaten van t klaine dörp. De narcissen waigen ien de veurjoarswiend asof ze wachten op t ienzetten van bazunen.

© Coby Poelman-Duisterwinkel
 
 

zondag 23 februari 2014

Nije aanwinst




De kat is nijsgiereg. Fietspomp stait ien koamer. Op grond ligt n parelmoerkleureg ding.
Ain van zien boaskes holt t vast en aander is aan t pompen. t Ding wordt aal groter.
Hai blieft op oafstand toukieken wat er gebeuren gait.
As t pompen oaflopen is rolt zien boaske t ding noar de compjoetertoafel tou en gait erop zitten. Den stuitert ze der op en dut vremd met heupen. Aander boaske knikt wat en gait er ook even op zitten. Hai dut veur wat hai der met ken mor doar duuft zai zich nog nait aan woagen en doar hipt ze weer hen.
Sinds ze bie de fysiotherapeut loopt moakt ze wel voaker roare bewegingen, lest docht ze zeker dat ze n kat was en boog heur rug zoas katten dat ook wel doun as ze bang bennen.
Toen het er heur mor es n kopke geven want hai docht dat t lang nait goud met heur was.

Telefoon gait. Hai heurt boaske proaten over de nije aanwinst. Ja, zegt ze, k haar bie welkomienzuudhörn.nl n oproup op prikbord zet: Ik zoek een gymbal, wie heeft er een en gebruikt hem niet meer en doar het ain op reageerd, ain dai met t vak van fysio op de hoogte was nog wel. k Heb hom vanmörnen vot ophoald en t helpt hail goud om rug en buukspieren staarker te moaken en zo ken k schrieven blieven zunder dat rug der n baarg van te lieden het.
k Ben der zo bliede met en rug wordt aal beter.

Aander boaske is votgoan en as de kat allain bie heur ien koamer zit begunt t ding zo te kroaken, hai kiekt es even wat er toch loos is mor t boaske is der op aan t rondjes draaien met heupen, veuruut, overzied, achteruut, aander kant overzied en den weer even huppen.
t Word hom te veul, hai gait veur koamerdeur zitten en probeert boven t gekroak uut te kommen met zien gemaauw. Zun schient, t is mooi weer, as zai zoneudeg op zo’n ding wil zitten te kroaken mot zai dat waiten mor hai wil noar boeten.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Vertaling:

Nieuwe aanwinst

De kat is nieuwsgierig, er staat een fietspomp in de kamer en op de grond ligt een parelmoerkleurig geval. Eén van zijn baasjes houdt het vast en het andere baasje is aan het pompen. Het wordt steeds groter.
Hij blijft op veilige afstand toekijken wat er gebeuren gaat.
Als het pompen stopt rolt zijn baasje de grote bal naar de computertafel en gaat erop zitten. Dan stuitert ze er op en doet vreemd met haar heupen. Het andere baasje knikt naar haar en dan gaat híj er even op zitten. Hij doet voor wat híj er allemaal mee kan, maar daar durft zij zich nog niet aan te wagen. Dan wisselen ze weer. Sinds het baasje bij de fysiotherapeut loopt maakt ze wel vaker vreemde bewegingen, laatst dacht ze zeker dat ze een kat was en boog haar rug zoals katten dat ook wel doen als ze bang zijn.
Toen heeft hij haar maar eens een kopje gegeven want hij dacht dat het echt niet goed met haar ging.

De telefoon gaat. Hij hoort zijn baasje praten over de nieuwe aanwinst. Ja, zegt ze, ik had bij welkominzuidhorn.nl een oproep geplaatst op het prikbord: Ik zoek een gymbal, wie heeft er een en gebruikt hem niet meer en daar heeft iemand op gereageerd, iemand die met het vak van fysiotherapie vertrouwd is. Ik heb hem vanmorgen meteen opgehaald en het helpt heel goed om de rug en de buikspieren sterker te maken. Zo kan ik blijven schrijven zonder dat de rug er onder lijdt. Ik ben er zo blij mee en de rug wordt steeds beter.

Het andere baasje is weggegaan en als de kat alleen met haar in de kamer is begint het zo te kraken, hij kijkt eens wat er aan de hand is maar het baasje is er rustig op aan het rondjes draaien met de heupen, vooruit, opzij, achteruit, naar de andere kant opzij en dan weer even huppen. Het wordt hem te veel, hij gaat voor de kamerdeur zitten en probeert miauwend boven het gekraak uit te komen. De zon schijnt, het is mooi weer, als zij zonodig op zo’n ding wil zitten kraken moet zij dat weten maar híj wil naar buiten.

Coby Poelman - Duisterwinkel

donderdag 20 februari 2014

Levende hoop



Ik zag een stille lentebode,
het kopte door de vorstgrond heen,
lichtgevend in een winterperiode.
Ik zag een stille lentebode,
het gaf een hemelboodschap in een code,
Nieuw Leven breekt door steen!
Ik zag een stille lentebode,
het kopte door de vorstgrond heen.

Coby Poelman-Duisterwinkel


Uit: "Verrassend uitzicht"


Kunstwerk van Sjoke Wassenaar

donderdag 13 februari 2014

Anti-Valentijn


Ik ben het konijn van Jasmijn,
zij komt haar hart bij mij luchten,
ik hoor haar verzuchten:

"Het hart van mijn Va
klopt hard voor Lentijn
maar ik zie Lentijn niet zo zitten,
ze zit altijd op Va te vitten."

Ze zit in het gras en plukt aan mijn jas,
hoe bijzonder kan liefde zijn,
Jasmijn is anti-va-lentijn.

Coby Poelman-Duisterwinkel


Uit: "Granaatjes met een gouden slot"

dinsdag 11 februari 2014

Actie orgelpijp



Een orgelcommissie in ’t Noorden
brengt vorsend een plan onder woorden,
wie mee restaureert,
een pijp adopteert
bekroont een verbond in akkoorden.

Coby Poelman-Duisterwinkel

http://www.trouw.nl/tr/nl/4464/Religie-filosofie/campaign/item/detail/1833023/54289/Actie-orgelpijp.dhtml

vrijdag 7 februari 2014

Voorjaarsgeluid





Tegen een roze lucht
oefenen kale dansers
hun stramme takkenarmen
als een groep nordic walkers
op fris kleurend groen.
Rekkend, strekkend
als geweien in de verte,
kleurig groeit de lente
boven doodgewaand roodbruin.

Gapend van de winterslaap
reiken ze naar het licht,
buigend in tegenwicht
roepen ze lokkend:
Groei en zweef,
stuif en geef,
spring uit je bast,
bloei en verras,
verspreid je geur
en leef!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het kunstwerk is van Sjoke Wassenaar


Dit gedicht is met een foto van het kunstwerk gepubliceerd in het boek "Strijklicht van violen".