De Grunneger Sproak

k Was nog ien t veurjoar van mien leven

toen ik de vroag om speulers zag,

votdoalek heb ik doar op schreven,

dit was nou net wat mie wel lag.

t Fluwelen douk ging veur mie open,

ik keek de zoal ien, wat n publiek,

dampende kroanpotten op de toavels,

mien rol glom van de romantiek.

Drai moal ien week, drai weken laang

veur uutverkochte zoalen,

veur t eerst ien Schouwburg op de plaank,

je konnen doar wel verdwoalen.

Noa oafloop smink van kop oaf fleren,

op Vismaarkt eten bie Koos op kroak*,

k von deur de toal dai moe ons leerde

de lokroup van “Grunneger Sproak”.

Coby Poelman-Duisterwinkel

*Restaurant Koos Kerstholt

Voorgedragen op de Leekster gedichtendag

Opgenomen in de bundel “Vier je eigen taal” van Uitgeverij Frysk en Frij

Gepubliceerd in het tijdschrift van de Groninger cultuur “Toal en Taiken”

Het wordt nog gepubliceerd in het tijdschrift dat uitgegeven wordt in het kader van 100 jaar A-theater.

Op de foto in het gele jurkje 

Het renaultje

Hai staait bie t speulgoud te kieken. Hai roupt mie, Coby komst even kieken? Hai het n klain renaultje ien haand en bekiekt het van alle kaanten. Veurste deurtjes kennen open. Der mankeert wel t ain en aander aan mor t is n miniatuurtje van de eerste auto van zien pa. Kiek, t is n aander kleur mor t model is precies t zelfde, waist wel woar mien pa met op die foto ston toen er bie de weg was met boodschappen bezörgen. Ja, ik zai dat t zulfde model is. Ik koop hom zegt er, dat is toch prachteg, de eerste auto van mien pa. Ik bekiek hom en zien vondst. Ik geniet van zien aanblik, van zien verhoal en as er even loater weer terug loopt om nog even ien de deus te kieken of dat aine koplampke doar nog ien zit die ontbreekt smelt ik nog meer. Onderweg noar de kassa prevelt er nog over t mooie autootje en dat er die vonnen het, zo mooi, de auto van mien pa was ook nait meer perfect, hai zat op n duur op n frisdrankkrat omdat de autostoel tot op de droad versleten was. Der mag best wat aan mankeren. Ien auto het er t er nog weer over. Ik heur t aan en geniet. Wat ken een mens gelukkeg worden van n speulgoudautootje uut n deus bie de kringloop.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Antwoord 64

 

Antwoord 64

Heur pa en moe vierden een jubileum,

Ze wait nog hou ze veur de kapstok ston,

er mos toch ain wezen die even op kon treden,

doar ien de gaang bedoacht ze wat ze kon.

Veurdat heur ain of aander kon betrappen

haar ze de houd al van de plaank oaf wipt,

ien pabbes overjas laip ze met grode stappen,

doacht; wat ken t schelen dat dizze jas wat tipt.

Ze mossen om heur lachen, ze wer bekeken,

toen ze op stoul zat werden ze aalmoal stil,

nou mos ze toch ien actie, ze mos spreken,

ze doacht aan ain van kerk, wat of dai wil.

Ze hufde mor ain zinnetje te zeggen

zoas die man van kerk dee met zien houd,

ze dee hom noa zunder wat uut te leggen

en kreeg applaus, het ging dus goud.

Op loatere verjoardoagen en gelegenheden

wer heur toneelstukje nog voak es noa verteld,

heur touheurders waren bliekboar al tevreden

met; “Ik ben Smit en kom om kerkegeld.“

Coby Poelman-Duisterwinkel

Toelichting : 

Antwoord ’64 was een landelijke actie van negen protestantse kerkgenootschappen om geld bij elkaar te brengen voor de bouw van 396 nieuwe godshuizen, jeugdcentra en wijkgebouwen.

De initiatiefnemers verwachten dat er in de nabije toekomst meer kerken nodig zouden zijn. Dat komt vooral door de vele stadsuitbreidingen. Zo moeten er in het snel groeiende Hoogvliet drie nieuwe kerkgebouwen komen. En ook in de Alexanderpolder, waar binnenkort een grote woonwijk zou verrijzen, zijn meerdere kerken nodig.

Om die kerkbouw te bekostigen vragen de deelnemende kerken hun gelovigen voor één keer een honderdste van hun jaarinkomen af te staan. Plaatselijke vrijwilligers zouden op vrijdag 16 oktober 1964 langs de deuren gaan om de toezeggingskaarten op te halen.

Hoewel het landelijk comité al in mei met de voorbereidingen was begonnen, komt de Hervormde Gemeente in Poortugaal om onduidelijke redenen pas een week voor de actiedag in beweging. Niettemin blijken tientallen gemeenteleden bereid de portemonnee te trekken.

Schril contrast

Met grode regelmoat krieg ik filmkes van ons dochter van klainkiender dai zwemmen leren. Ik zai de jongste op rug zwemmen ien een joekel van een zwembad, zowat allain. Hai mot nog vaier worden. Oldste het net diploma hoald en is twoi joar oller mor de jongste wil en ken alles wat oldste ook dut dus dai zol ook wel gaauw diploma hoalen.

Ik kiek t filmke uut en denk aan mien aigen kiendertied. Ik was al wel acht of negen en t was snikhait. Buurkiender zaten ien een zinken tob met wodder mor wie haren gain tob. Joa, wel n tob mor doar zat n gat ien dus dat wer niks. Ik wol ook wel groag wat ofkoelen. Ik keek es ien t ronne op t haim en mien oog viel op n roestege kruwoagen met resten opdreugde specie. Mien pa was timmerman. Ik zette kruwoagen achterthuus zodat van de weg of gain ain zicht op mie haar en moeke goot ketels waarm wodder en emmers kold wodder ien de kruwoagen. Ik ging ien huus om mien zwempak aan te trekken, ain met bonde kleuren en een rokje der aan. Ik zette der een keukenstoul bie om der ien te klimmen want hai mos nait omvalen. Hail veurzichteg klom ik der ien en lait mie zakken ien t wodder. Doar zat ik. t Rokje van zwempak waaierde wieduut. Wat n vremd gevuil. t Opdreugd cement dee mie zeer aan de biltjes. Ik mos wat verzitten goan. Handen aan de raand woar ook al dikke klodders cement op dreugd waren en veurzichteg wat omhoog en weer zakken loaten. t Was wel lekker met dat waarme weer mor as ik n beetje lekker leunen wol kreeg ik n zere rug want doar zat ook cement. Ik bleef der n schofke zo ien zitten mor wol der ook wel weer uut want allain is mor allain en lol is der den gauw of. Mor moeke haar der zo n waark van had om kruwoagen vol te moaken dus ik bleef der nog mor n pooske ien. Op n duur mos ik der toch mor es uut. Handen weer op schaarpe randen, halfslag draaien en hail veurzichteg weer op keukenstoul zain te kommen. Ik ken mie nait meer heugen of mie dat lukt is mor t zol wel want ik ken mie ook nait heugen dat het nait lukt is. Ik appte mien dochter terug dat oma vrouger ien n kruwoagen zat met wodder en kreeg een lachereg gezichtje terugstuurd. Wiezer heb k heur ook mor nait moakt. Wait zai veul ien wat veur tied wie groot werden mor dou ik dit verhoaltje opschreef mos ik der toch wel hail aarg om lachen. Nou das noeit weg want vroleke momenten worden aal minder bie tieden.

Geschreven in 2020 voor het tijdschrift Toal en Taiken maar mocht niet eerder gepubliceerd worden voordat het in Toal en Taiken gepubliceerd was.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Onze antieke pianoforte

Hai ston te koop ien Sappemeer. Kar achter auto en wie op pad.

Wat was dat ding zwoar. Dat kar nait deur zien assen zakte was n wonder. Hai haar zien beste tied wel had.

Wat n pronkstuk was t. Met keersen aan ien zien antieke keersestanders was t een lust veur t oog.

Zo gezelleg, veuraal met kaarstdoagen. 

Op mien verjoardag gingen wie verhuzen. Ons huusroad wer met de zelfde kar verhuusd want t was mor n poar stroaten verder.

Piano wer op meubelhondjes zet. Zo werd er dai poar stroaten verderop vervoerd.

Midden op weg bleef onze örgenist dai ons hielp met verhuzen stoan en speulde veur elk dai t mor heuren wol; ‘Lang zal ze leven in de gloria’. Dat von ik zo mooi, mien dag kon nait meer stukkend.

Ien ons nije huus ston er ook weer van alle kaanten te glimmen. Hai was meer blikvanger dan dat der op speuld wer want hai was al heul old en kon nait meer op toonhoogte stemt worden, ja, dat kon wel mor dat zol kapitoalen kosten mouten en veur t speulen haren wie nog wel n aander piano.

Hai het joaren ien koamer stoan te pronken met zien mooie keersestanders met keersen.

Op n dag kochten wie n antieke kaast woar we meer aan hemmen konden dan aan de piano.

Omdat de piano nait verkocht worden kon as instrument verkochten wie hom as blikvanger en hai von een plek ien Delfziel bie ain dai der ook slim wies met was.

Pooske leden waren wie bie kringloop ien Appingedam en wat zagen wie doar stoan, ons olle piano!

Opknapper ston der op prieskoartje en hai haar mie toch n bekieks! Elk dai hom zag prees zien uterlek. Dat dee mie toch deugd. Ik heb gain spiet dat er vot is mor de mooie herinnerns wil k toch nog even delen.

Coby Poelman-Duisterwinkel