Alida's noaweeen ien Wehe

Een gedicht vanuit het perspectief van de Alida, het schip dat ooit van George Martens was. Hij was lid van de Groninger Ploeg. De Alida lag jaren voor het Scheepvaartmuseum in Groningen tentoongesteld maar is in 2025 meeverhuisd naar Wehe den Hoorn.

Wat mot ik hier ien vredesnoam,

Ik heur toch ien de stad,

de schilders van Grunneger Ploug

wollen geern met mie op pad.

Ze stonden ien roef en op mien dek

met ezels, vaarf en kwasten,

wat waren ze wies en groots op mie,

k heurde heur lusten en lasten.

Vanoaf mie zagen ze t mooiste schoon

van wotter, laand en luchten,

ik droug as schip mien staaintje bie,

bie heur haar k niks te duchten.

Op n dag lag ik midden ien de stad

veur d iengaang van t museum

woar alles over Hanze ging,

doar kwaam mien jubileum.

Wel haar ooit docht dat ik mien end

ien Wehe tegemout ging

woar kunst van Ploug bewonderd wordt

mor oog veur mie teloor ging.

De spuigoaten zitten vol met blad,

mien bodem verlust krachten,

gaain haand striekt mie meer over kop,

wat stoat mie hier te wachten?

Coby Poelman -Duisterwinkel

Nieuwe hoop voor de Lindt

Wat was het mooi in Aduard,

je kwam er schepen tegen.

Een Binnendiep liep door het hart

rondom het kloosterleven.

Nog spreekt men over monniken

vanuit dat ver verleden.

Er is opnieuw een sprankje hoop,

kom uit dat vaatje tappen,

schaatsen in de zwaaikom,

een rondvaartbootje pakken.

Monniken waren eensgezind

en soortgelijk hun kappen!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Oogstfeest op Verhildersum

 

Daar gaat hij op zijn oldtimer,

mijn zwager, stoere Zeeuw

op het terrein rondom de borg,

het lijkt een vorige eeuw.

Trots op zijn opgeknapte Brown

pareert hij in de zon.

Zijn zoon verrast hem deze dag,

filmt hem vanaf ‘t gazon.

Het is voor vader en zijn zoon

een ongekend moment,

hij kwam van ver, had niets gezegd,

het vormt een monument

op deze plek, zo onverwacht,

het oogstfeest is volmaakt!

Het is het mooiste van de dag,

een droomwens is ontwaakt!

Coby Poelman-Duisterwinkel

De Grunneger Sproak

k Was nog ien t veurjoar van mien leven

toen ik de vroag om speulers zag,

votdoalek heb ik doar op schreven,

dit was nou net wat mie wel lag.

t Fluwelen douk ging veur mie open,

ik keek de zoal ien, wat n publiek,

dampende kroanpotten op de toavels,

mien rol glom van de romantiek.

Drai moal ien week, drai weken laang

veur uutverkochte zoalen,

veur t eerst ien Schouwburg op de plaank,

je konnen doar wel verdwoalen.

Noa oafloop smink van kop oaf fleren,

op Vismaarkt eten bie Koos op kroak*,

k von deur de toal dai moe ons leerde

de lokroup van “Grunneger Sproak”.

Coby Poelman-Duisterwinkel

*Restaurant Koos Kerstholt

Voorgedragen op de Leekster gedichtendag

Opgenomen in de bundel “Vier je eigen taal” van Uitgeverij Frysk en Frij

Gepubliceerd in het tijdschrift van de Groninger cultuur “Toal en Taiken”

Het wordt nog gepubliceerd in het tijdschrift dat uitgegeven wordt in het kader van 100 jaar A-theater.

Op de foto in het gele jurkje 

Het renaultje

Hai staait bie t speulgoud te kieken. Hai roupt mie, Coby komst even kieken? Hai het n klain renaultje ien haand en bekiekt het van alle kaanten. Veurste deurtjes kennen open. Der mankeert wel t ain en aander aan mor t is n miniatuurtje van de eerste auto van zien pa. Kiek, t is n aander kleur mor t model is precies t zelfde, waist wel woar mien pa met op die foto ston toen er bie de weg was met boodschappen bezörgen. Ja, ik zai dat t zulfde model is. Ik koop hom zegt er, dat is toch prachteg, de eerste auto van mien pa. Ik bekiek hom en zien vondst. Ik geniet van zien aanblik, van zien verhoal en as er even loater weer terug loopt om nog even ien de deus te kieken of dat aine koplampke doar nog ien zit die ontbreekt smelt ik nog meer. Onderweg noar de kassa prevelt er nog over t mooie autootje en dat er die vonnen het, zo mooi, de auto van mien pa was ook nait meer perfect, hai zat op n duur op n frisdrankkrat omdat de autostoel tot op de droad versleten was. Der mag best wat aan mankeren. Ien auto het er t er nog weer over. Ik heur t aan en geniet. Wat ken een mens gelukkeg worden van n speulgoudautootje uut n deus bie de kringloop.

Coby Poelman-Duisterwinkel