In stilte lopen door de stad,
gedachten bij die enge nacht
waarin het rinkelen van glas.
De scherven snijden door je ziel,
je denkt in beelden van wie viel,
inlevend zie je hoe het was.
Wanneer het eindigt in de sjoel
hoor je verhalen vol gevoel,
door alles loopt een gouden draad
van hoop die mensen leven laat.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Wat mot ik hier ien vredesnoam,
Ik heur toch ien de stad,
de schilders van Grunneger Ploug
wollen geern met mie op pad.
Ze stonden ien roef en op mien dek
met ezels, vaarf en kwasten,
wat waren ze wies en groots op mie,
k heurde heur lusten en lasten.
Vanoaf mie zagen ze t mooiste schoon
van wotter, laand en luchten,
ik droug as schip mien staaintje bie,
bie heur haar k niks te duchten.
Op n dag lag ik midden ien de stad
veur d iengaang van t museum
woar alles over Hanze ging,
doar kwaam mien jubileum.
Wel haar ooit docht dat ik mien end
ien Wehe tegemout ging
woar kunst van Ploug bewonderd wordt
mor oog veur mie teloor ging.
De spuigoaten zitten vol met blad,
mien bodem verlust krachten,
gaain haand striekt mie meer over kop,
wat stoat mie hier te wachten?
Coby Poelman -Duisterwinkel
je kwam er schepen tegen.
Een Binnendiep liep door het hart
rondom het kloosterleven.
Nog spreekt men over monniken
vanuit dat ver verleden.
Er is opnieuw een sprankje hoop,
kom uit dat vaatje tappen,
schaatsen in de zwaaikom,
een rondvaartbootje pakken.
Monniken waren eensgezind
en soortgelijk hun kappen!
Coby Poelman-Duisterwinkel
Daar gaat hij op zijn oldtimer,
mijn zwager, stoere Zeeuw
op het terrein rondom de borg,
het lijkt een vorige eeuw.
Trots op zijn opgeknapte Brown
pareert hij in de zon.
Zijn zoon verrast hem deze dag,
filmt hem vanaf ‘t gazon.
Het is voor vader en zijn zoon
een ongekend moment,
hij kwam van ver, had niets gezegd,
het vormt een monument
op deze plek, zo onverwacht,
het oogstfeest is volmaakt!
Het is het mooiste van de dag,
een droomwens is ontwaakt!
Coby Poelman-Duisterwinkel
k Was nog ien t veurjoar van mien leven
toen ik de vroag om speulers zag,
votdoalek heb ik doar op schreven,
dit was nou net wat mie wel lag.
t Fluwelen douk ging veur mie open,
ik keek de zoal ien, wat n publiek,
dampende kroanpotten op de toavels,
mien rol glom van de romantiek.
Drai moal ien week, drai weken laang
veur uutverkochte zoalen,
veur t eerst ien Schouwburg op de plaank,
je konnen doar wel verdwoalen.
Noa oafloop smink van kop oaf fleren,
op Vismaarkt eten bie Koos op kroak*,
k von deur de toal dai moe ons leerde
de lokroup van “Grunneger Sproak”.
Coby Poelman-Duisterwinkel
*Restaurant Koos Kerstholt
Voorgedragen op de Leekster gedichtendag
Opgenomen in de bundel “Vier je eigen taal” van Uitgeverij Frysk en Frij
Gepubliceerd in het tijdschrift van de Groninger cultuur “Toal en Taiken”
Het wordt nog gepubliceerd in het tijdschrift dat uitgegeven wordt in het kader van 100 jaar A-theater.
Op de foto in het gele jurkje
