Nieuwe hoop voor de Lindt

Wat was het mooi in Aduard,

je kwam er schepen tegen.

Een Binnendiep liep door het hart

rondom het kloosterleven.

Nog spreekt men over monniken

vanuit dat ver verleden.

Er is opnieuw een sprankje hoop,

kom uit dat vaatje tappen,

schaatsen in de zwaaikom,

een rondvaartbootje pakken.

Monniken waren eensgezind

en soortgelijk hun kappen!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Antwoord 64

 

Heur pa en moe vierden een jubileum,

Ze wait nog hou ze veur de kapstok ston,

er mos toch ain wezen die even op kon treden,

doar ien de gaang bedoacht ze wat ze kon.

Veurdat heur ain of aander kon betrappen

haar ze de houd al van de plaank oaf wipt,

ien pabbes overjas laip ze met grode stappen,

doacht; wat ken t schelen dat dizze jas wat tipt.

Ze mossen om heur lachen, ze wer bekeken,

toen ze op stoul zat werden ze aalmoal stil,

nou mos ze toch ien actie, ze mos spreken,

ze doacht aan ain van kerk, wat of dai wil.

Ze hufde mor ain zinnetje te zeggen

zoas die man van kerk dee met zien houd,

ze dee hom noa zunder wat uut te leggen

en kreeg applaus, het ging dus goud.

Op loatere verjoardoagen en gelegenheden

wer heur toneelstukje nog voak es noa verteld,

heur touheurders waren bliekboar al tevreden

met; “Ik ben Smit en kom om kerkegeld.“

Coby Poelman-Duisterwinkel

Toelichting : 

Antwoord ’64 was een landelijke actie van negen protestantse kerkgenootschappen om geld bij elkaar te brengen voor de bouw van 396 nieuwe godshuizen, jeugdcentra en wijkgebouwen.

Ha die opa!

 

zo kende ik u niet,
wat dacht u, laat mij ook eens
in die mooie wagen
waar mijn schoonzoon
op een dag zomaar
mee op kwam dagen?
Wat een slee zeg,
nee, dat was u niet gewend,
ik heb u enkel met een fiets
of fietskar nog gekend.
Ik vind u zo geweldig chique,
met uw zondagse hoed,
wat zult u trots geweest zijn,
het staat u supergoed.
Zo wil ik ook wel op de kiek,
o u bent echt fotogeniek,
oom Henk heeft vast genoten,
zijn schoonvader achter het stuur,
voor al die dorpsgenoten
een onvergetelijk uur.
Wat wenste ik u graag
een hele goede reis
al kwam u vast niet ver
zonder een rijbewijs.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het rode fietsje

Op de zolder van de werkplaats
zou een mooi rood fietsje zijn,
maar in die wiebelige ladder
er naar toe zat een venijn,
poeder stroomde uit de gaatjes
als ‘k een poging ondernam
om toch stiekem te gaan kijken,
krakend hout waar ik ook kwam.

Pa had het me ook verboden
om die ladder op te gaan
maar dat mooie rode fietsje
moedigde me toch wel aan.
Ik had alle moed verzameld,
heel voorzichtig keek ik rond
of ik soms vanaf de treden
ergens een rood fietsje vond.

Eén keer kroop ik op mijn knieën
langs de planken door het gruis
maar het kraakte onheilspellend
en er viel een stenen buis.
Snel zocht ik de enge ladder,
voelde al de eerste tree,
keek of pa mij al gezocht had
maar dat viel gelukkig mee.

Ik wil toch eens aan ze vragen
of dat fietsje echt bestond,
bij ontruiming van de werkplaats,
niemand die een fietsje vond….

Coby Poelman - Duisterwinkel

Mien suntmetinus

“Woar is mien suntmetinus moeke.”

“Op t klaine zollertje, vot om t houkje achter de holten kovver.

Denk om de leste tree, traproeden goan aal lös. Pa mot er neudeg es noar kieken.”

Ik ben al boven. Deur van zoller kroakt.

Der schient n miezereg stroaltje zunlicht deur t roamke aan Wegters kaant.

Keulse potten stoan op n rieg noast n blomtoaveltje met kringen ien t blad.

Au, as k mien suntmetinus pakken wil steut ik mien kop. Weer nait om balken docht.

k Heb hom.

Met suntmetinus ien haand stroekel ik over de leste tree, veur mie nou de eerste, met de lösse traproede. Doar kleddert hai al noar beneden. Ik ken mie nog net vastgriepen aan leuning.

Moeke staait al onder aan trap. “Wat heb ik nou zegd. Gelukkeg is t goud oflopen.”

“Zitten der gain deuken ien mien suntmetinus?”

t Is goud goan. Reinder het hom moakt van n old blik. Hai het er gatjes ien sloagen met n hoamer en n spieker. As keerske aan is schient ien t duuster n meulen en n kerk.

Der zit onderien t blik n stuk holt met n rondje der uutzoagd, doar ken t keerske ien.

Aan n iezerdroadje ken je hom vasthollen mor den krieg je wel verbraande handen.

Wie deden der den n stokje omhen. Zo kon je der met lopen as t 11 november was.

Twai doagen loater waren oma en mien zuster joareg.

Om dizze tied van t joar waren wie aaltied misselek van alle lekkers wat wie oplopen haren.

Doar kwamen den ook nog gebakjes overhen.

Suntmetinus staait nou bie mien schoonzus ien koamer veur de pronk.

As k hom stoan zai komt mien kiendertied weer boven.

k Huf der nait ains trap veur op.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Stenceltied

De tied van stencels tiepen staait mie nog vers ien t geheugen. Deuzen vol zuur roekende dunne vellen met karbonpepier der tussen kommen mie weer veur de geest as ik n olle foto van miezulf bekiek woar k zit te typen op n mesjien met n braaide woagen woar stencel dwaars ien votschoeft.

n Potje rooie correctielak der noast want as ik n foutje moakte mos ik t doar met dichtsmeren en den kon k er weer overhen typen.

Omdat ik op mien waark n baarg stencels typt haar vonnen ze bie ons ien t dörp dat ik t kerkblad ook wel typen kon. Dat kon ook wel en zo gebeurde dat ook. Joaren laang heb ik t kerkblad typt, stenceld en met nog n stuk of wat aandere mensen ien mekoar niet.

Ik heb verschaiden stencelmachines had met blikjes inkt die der bie mossen. Ze werden aal moderner mor ain ken ik mie nog heul goud heugen, dat was ain dai nog met haand bedaind worren mos. Ik haar hom twaidehaands kocht en der zat een stikker op met n biezundere tekst.

As de nije elektrische stencelmachine mie weer es ien de steek lait greep ik altied weer noar dat olle ding en dat ging altied goud.

Nou vroag je misschain woarom kochtst den n aander mor n mens wil altied haarder en een elektrische dat wast den netuurlek. t Ging ook slim haard mor der kwamen ook wel es wat blanko bloaden tussendeur en dat was nait de bedouling. t Was dus opletten bie alles wat er deur hen kwam. En altied kwaam ik met smirrege handen bie t apperoat vot. Je mossen de stencels met de gatjes op de knopkes vastmoaken en met n vloeiende bewegen om de rol spannen. As t dunne velletje kreukelde ging t al mis. Der mog gain kreukel ien kommen want den kwam er n grieze streep over t blad. Aan baaide kanten mos precies zo veul roemte noast het stencel zitten aans trok er schaif en wer t hailemoal niks met t kerkblad. t Was n hail secuur waark en je mossen ook nog es inkt aanvoeren. Drukte je te voak op de inktknop den kreeg je veul te zwaarte letters, en dat vlekte om t leven. Drukte je te min den was t nait te lezen.

Met dat handapperoat kon je dat oareg schier ienschatten mor met dat elektrische ding mos je op je tellen verdacht weden aans werden de bloaden weer te blaaik.

En den t verwisselen van de stencels as je kloar waren en der weer n nije op mos. Veurzichteg trok je t olle van de beïnkte rol oaf, te begunnen bie de gatjes van de knoppen en aal rollend mos t schutblad der weer tegen aan want as der teveul misdrukken ien zaten mos der veurnijs om de rol hen. Je willen nait waiten hou voak ik dat doan heb.

Prullebak zag der ook nait uut. Karbonpepier mos der uut veurdat de stencel om de knopkes kwaam en as stencel goud om de rol hen kommen was mos je t schutblad der oaf scheuren bie karrelraandjes. Op n keer haar ik ons dochtertje bie mie en dai wer aal stiller. Zat met heur handjes ien de prullebak te graaien. Zat onder de inkt. Nee, dat typen was t punt nait mor dat stencelen, dou t kerkblad zo goud ging wollen ze ook nog dat ik liturgieën moaken ging. Dat heb ik ook nog joaren doan. Op n duur kregen ze ien de neus dat legere schoul n kopieerapperoat haar en wer t kerkblad doar drukt. Ik was van mien toak ontheven en doar was ik nait raauweg om.

Toch dee het mie wat dou t olle handapperoat vot ging. t Ding haar mie noeit ien de steek loaten. En of dat nou kwaam van die stikker met de biezundere tekst, ik wait het nait mor t bleef mie bezeghollen hou t kon dat dit apperoat het altied dee. k Hoop dat de mensen die hom ophoald hemmen der nog n baarg plezaaier van had hemmen. Dou ze t ding ien auto tilden lichtten de grode oranje ledders op de stikker nog ain keer op: “BIDDEN VOOR GEBRUIK!”

Coby Poelman-Duisterwinkel

De kniekousjes van moeder

Op de vergeelde jeugdfoto

droeg ik de kniekousjes

die moeder breide

in een patroon met kabelrand,

de boordjes noemde ze

steevast een muizentand,

ik zie hoe na de laatste steek

de vrijgekomen naald

onder haar oksel klemde,

haar warme lippen telden.

Ontelbaar is het aantal

dat van haar pennen rolde,

de bossen garen die ze kocht,

het hele nageslacht droeg

pennenvruchten in de kleur

die mamma’s hadden uitgezocht.

Geen kousje zat zo lekker

als die oma had gebreid,

de foto in mijn handen

brengt moeder terug in tijd.

Coby Poelman - Duisterwinkel