Antwoord 64

 

Heur pa en moe vierden een jubileum,

Ze wait nog hou ze veur de kapstok ston,

er mos toch ain wezen die even op kon treden,

doar ien de gaang bedoacht ze wat ze kon.

Veurdat heur ain of aander kon betrappen

haar ze de houd al van de plaank oaf wipt,

ien pabbes overjas laip ze met grode stappen,

doacht; wat ken t schelen dat dizze jas wat tipt.

Ze mossen om heur lachen, ze wer bekeken,

toen ze op stoul zat werden ze aalmoal stil,

nou mos ze toch ien actie, ze mos spreken,

ze doacht aan ain van kerk, wat of dai wil.

Ze hufde mor ain zinnetje te zeggen

zoas die man van kerk dee met zien houd,

ze dee hom noa zunder wat uut te leggen

en kreeg applaus, het ging dus goud.

Op loatere verjoardoagen en gelegenheden

wer heur toneelstukje nog voak es noa verteld,

heur touheurders waren bliekboar al tevreden

met; “Ik ben Smit en kom om kerkegeld.“

Coby Poelman-Duisterwinkel

Toelichting : 

Antwoord ’64 was een landelijke actie van negen protestantse kerkgenootschappen om geld bij elkaar te brengen voor de bouw van 396 nieuwe godshuizen, jeugdcentra en wijkgebouwen.

Ha die opa!

 

zo kende ik u niet,
wat dacht u, laat mij ook eens
in die mooie wagen
waar mijn schoonzoon
op een dag zomaar
mee op kwam dagen?
Wat een slee zeg,
nee, dat was u niet gewend,
ik heb u enkel met een fiets
of fietskar nog gekend.
Ik vind u zo geweldig chique,
met uw zondagse hoed,
wat zult u trots geweest zijn,
het staat u supergoed.
Zo wil ik ook wel op de kiek,
o u bent echt fotogeniek,
oom Henk heeft vast genoten,
zijn schoonvader achter het stuur,
voor al die dorpsgenoten
een onvergetelijk uur.
Wat wenste ik u graag
een hele goede reis
al kwam u vast niet ver
zonder een rijbewijs.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Boer gemist

Voortdurend

klinkt zijn stemmetje:

Zijn we er al bijna?

Ongeduriger zijn vraag;

Zijn we er nu nog niet?

Eindelijk ter plekke,

de tenten opgezet,

hoor zijn luchtbed kraken,

wanneer gaan we nu naar huis,

de boer gaat pakjes maken….

Coby Poelman-Duisterwinkel

In Zijn Koningsmantel

Ontmanteld was hij

na zijn CVA,

een warme mantel

werd hem omgeslagen,

zij gaf hem al haar liefde,

voelde zich gedragen

door wat ze op hun trouwdag

aan Hem had beloofd.

Hij zou haar bijstaan wist ze,

al hun levensdagen,

ze hield niet op

Hem in hun nood te vragen.

De mantel kleurde door de

trouwtekstwoorden

en werd zijn schuilplaats

waar hij in vernachtte.

Omdat ze ‘t samen één

alleen van Hem verwachtten

lag als hun Psalm

Zijn mantel om hen heen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

In memoriam aan mijn schoonouders. Hun trouwtekst was Psalm 91

Opa

“Wolst ook n ijsco hebben?”
Zien ogen smelten,
hand griept noar de buus,
beurs gaait al open.
Hai het mie denk ik
’t woater ien de mond
zien lopen
en moakt n grapke
met de ijscoman.
Glunder komt er der
met twai hoorns aan.

Wie slikken.
“Lekker he?”
wie knikken.
Verfroemelde buusdoek
hangt haalf uut zien jas,
komt straks van pas.

Ik was mor n ogenblik
met hom allain
mor k zal zien
smeltende ogen
veur d ijscokar
nog voak es
veur mie zain.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het rode fietsje

Op de zolder van de werkplaats
zou een mooi rood fietsje zijn,
maar in die wiebelige ladder
er naar toe zat een venijn,
poeder stroomde uit de gaatjes
als ‘k een poging ondernam
om toch stiekem te gaan kijken,
krakend hout waar ik ook kwam.

Pa had het me ook verboden
om die ladder op te gaan
maar dat mooie rode fietsje
moedigde me toch wel aan.
Ik had alle moed verzameld,
heel voorzichtig keek ik rond
of ik soms vanaf de treden
ergens een rood fietsje vond.

Eén keer kroop ik op mijn knieën
langs de planken door het gruis
maar het kraakte onheilspellend
en er viel een stenen buis.
Snel zocht ik de enge ladder,
voelde al de eerste tree,
keek of pa mij al gezocht had
maar dat viel gelukkig mee.

Ik wil toch eens aan ze vragen
of dat fietsje echt bestond,
bij ontruiming van de werkplaats,
niemand die een fietsje vond….

Coby Poelman - Duisterwinkel

Mien suntmetinus

“Woar is mien suntmetinus moeke.”

“Op t klaine zollertje, vot om t houkje achter de holten kovver.

Denk om de leste tree, traproeden goan aal lös. Pa mot er neudeg es noar kieken.”

Ik ben al boven. Deur van zoller kroakt.

Der schient n miezereg stroaltje zunlicht deur t roamke aan Wegters kaant.

Keulse potten stoan op n rieg noast n blomtoaveltje met kringen ien t blad.

Au, as k mien suntmetinus pakken wil steut ik mien kop. Weer nait om balken docht.

k Heb hom.

Met suntmetinus ien haand stroekel ik over de leste tree, veur mie nou de eerste, met de lösse traproede. Doar kleddert hai al noar beneden. Ik ken mie nog net vastgriepen aan leuning.

Moeke staait al onder aan trap. “Wat heb ik nou zegd. Gelukkeg is t goud oflopen.”

“Zitten der gain deuken ien mien suntmetinus?”

t Is goud goan. Reinder het hom moakt van n old blik. Hai het er gatjes ien sloagen met n hoamer en n spieker. As keerske aan is schient ien t duuster n meulen en n kerk.

Der zit onderien t blik n stuk holt met n rondje der uutzoagd, doar ken t keerske ien.

Aan n iezerdroadje ken je hom vasthollen mor den krieg je wel verbraande handen.

Wie deden der den n stokje omhen. Zo kon je der met lopen as t 11 november was.

Twai doagen loater waren oma en mien zuster joareg.

Om dizze tied van t joar waren wie aaltied misselek van alle lekkers wat wie oplopen haren.

Doar kwamen den ook nog gebakjes overhen.

Suntmetinus staait nou bie mien schoonzus ien koamer veur de pronk.

As k hom stoan zai komt mien kiendertied weer boven.

k Huf der nait ains trap veur op.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Spaanse griep

Ze was nog maar een peuter

toen eerst haar vader,

tien dagen later

moeder stierf.

Haar broertje,

een flinke kleuter,

begreep het ook nog niet.

Opeens was oma moeder,

altijd in het zwart,

zwijgen was gewoon.

De zware fotodoos,

keer op keer geopend,

spreekt droefheid,

tekent tijd.

In hun gezichtjes

mist het kind.

Boven verledenfoto’s

ontdekt haar dochter

steeds meer gelijkenis,

herleeft in haar

de jong gestorven moeder.

Coby Poelman - Duisterwinkel

De breimachine

Samen kochten ze een breier,
wisselden die om de maand,
truien, sokken, soms een vest
rolden uit het naaldenbed.
Van links naar rechts
roetsjte de slee,
de maand vloog om,
geen pand bleef stranden.
Leeg kwam het de ander toe,
per auto of bij vlagen
te voet met wandelwagen
tot een tweede werd gekocht.

Nu liggen in hun kasten
de breiers werkeloos te wachten.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Gepubliceerd in de bundel "De voordracht" (2013)

Pastorieherinnering

Al smerend zie ik weer

hoe de oude vrouw

mij het behangen leerde,

geweekte banen

wachtten op haar komst.

Voorzichtig manoeuvrerend

op de stalen treden

drukte ze de bovenkant

tegen het plafond.

Haar zelf genaaide rok

klokte tot ver onder haar knie,

Ik hoor haar stem nog schallen

door de holle pastorie.

Mijn handen strijken rand op rand,

de banen hechten aan de wand,

voldoening stijgt,

het schallen zwijgt.

Toen werd een welkom voorbereid,

ik denk opeens aan Vader

die ons woningen bereidt.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Ons dorp twinkelt!

Het dorp is anders sinds die dag
dat ik het door zijn oogjes zag,
kijk oma en hup, weg was hij,
vanaf de glijbaan riep hij mij.

Ik fiets mijn krantenwijk
met een vernieuwde kijk,
hier speelde hij met zand,
daar trok hij aan mijn hand,

ons dorp is door hem ingekleurd,
ik voel me door hem opgefleurd,
wanneer ik nu het dorp door rijd
beleef ik zijn aanwezigheid!

Coby Poelman - Duisterwinkel

De langste dag

Bij haar geboortedatum siert
een sterretje de steen,
daar waar een kruisje is gekerfd,
die datum ging ze heen.

Hoe zal het zijn geweest
op haar geboortedag,
ik stel me zomaar voor
hoe ze in moeders armen lag,
haar vader daarbij naar haar keek
speurend op wie hun dochter leek.

De datum van
haar gang naar Huis
gekerfd achter het
kleine kruis
bericht de aanvang
van de zomer.

Vandaag draag ik
dezelfde jurk
bedenk ik
als ik even hurk,
het was toen 30 graden,
kom, denk ik
vastberaden.

Vier jaar na dato,
de dag van het kruis
begeef ik me weer
op weg naar huis,
dichtend over
de Grote Zomer.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Geschreven op 21 juni 2009

Het taske

Het taske aan de kapstok

dat ik veur n bruloft kocht,

ain met gekleurde spaigeltjes

het mie herinnerns brocht.

Mien klainzeuntje van anderhaalf

laip der as n paauw mit rond.

Hai oogste n hailebaarg bekieks

op n duur zat er op grond.

Zoas er met zien vingertjes

de spaigeltjes bekneep,

het taske om zien aarmke

langs bruloftsgasten zweek,

en op zien hurkjes tussen t publiek

aan ain stuk deur het dicht en open dee,

ik zai weer hou der bie mie kwaam,

knoestje open ien t schemerlicht,

doar schenen boven halve spaigeltjes

zien vroagoogjes mie ien t gezicht.

Wat haren wie een plezaaier,

mien klainzeuntje en ik

met n taske van de kringloop

wat waren wie ien ons schik.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Mijn vader

Al zo vaak schreef ik over moeder

maar eigenlijk nooit over hem

terwijl ik zoveel met hem optrok

nog hoor ik soms zijn tweede stem.

Als ik in bed lag bespeelde hij het orgel

ik luisterde stil naar het oefenspel,

de psalmen en gezangen die hij speelde

lukten zonder oefenen ook wel.

Soms denk ik aan hem als ik zaagsel ruik

dan zie ik hoe hij in de werkplaats werkte

wat hij daar maakte vond ik puik

al denk ik dat hij daarvan niet veel merkte.

Als hij het orgel in de kerk bespeelde

mocht ik wel eens bij hem spelen met mijn pop,

ik weet nog dat hij pepermunten deelde

en die van mij was altijd heel snel op.

Ook ging hij wel eens met me schaatsen

zo met de armen overkruist

ik zag de ijzers in het ijs weerkaatsen

we bleven dan heel lang van huis.

We gingen zelfs een keer naar ‘t vuurwerk kijken

maar daarvoor was ik vreselijk bang

en toen ik dat aan hem liet blijken

verliet ik op zijn schouders het gedrang.

Ik was pas negentien toen hij al heenging

hij haalde net de zestig, ’t was zo onverwacht

pas nu ik ’t schrijf komt de herinnering

weer aan zijn liefde en dat geeft me kracht.

De liefde voor muziek die hij me meegaf

die nog na zoveel jaren mij behaagt

troost mij zoals de Herder met zijn staf,

dan voelt het even weer of zijn muziek mij draagt.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Te beluisteren op  https://www.luistergedichten.nl/index.php/religieuze-audio/19-geloof-hoop-liefde/96-mijn-vader

De kniekousjes van moeder

Op de vergeelde jeugdfoto

droeg ik de kniekousjes

die moeder breide

in een patroon met kabelrand,

de boordjes noemde ze

steevast een muizentand,

ik zie hoe na de laatste steek

de vrijgekomen naald

onder haar oksel klemde,

haar warme lippen telden.

Ontelbaar is het aantal

dat van haar pennen rolde,

de bossen garen die ze kocht,

het hele nageslacht droeg

pennenvruchten in de kleur

die mamma’s hadden uitgezocht.

Geen kousje zat zo lekker

als die oma had gebreid,

de foto in mijn handen

brengt moeder terug in tijd.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Slag met een kaatje

Ze was pas twee

toen ze al wist

dat geel met wit

in een glas op pootje

te maken had

met feest en cadeautje.

Op een eivormig blaadje

stond haar eigen kaatje,

slag met een vlaatje.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gepubliceerd in de bundel "De voordracht"

Opzichtige eend

Eerst was ik gewoon een eend

zoals zovele in die tijd

maar op een dag was er een man

die mij wat krapjes vond,

hij maakte mij wat groter,

ik werd iets minder rond,

hij reed met mij door heel het land,

en velen keken op,

een eend als ik was heel uniek,

het land stond op zijn kop,

het klinkt misschien een beetje raar

maar wie doet uit de doeken

waarom bleef ik onopgemerkt

in wereldrecordboeken?

Coby Poelman-Duisterwinkel

Uit: "Velden vol melodieën" (2016)

De vader van mijn vriendinnetje had gouden handen.

Als het gezin groter werd maakte hij de auto langer.

Opgeheven geheim

Ik kan het nu wel zeggen
zei ze zacht,
hoe op een dag
ze boven wilde kijken
maar van de kinderen
mocht ze niet op de trap,
‘k ben heel voorzichtig
achter haar aan geklommen,
ze was de koningin te rijk,
zo blij nog even
weg te kunnen dromen
in haar vroegere koninkrijk.

Maar de weg terug,
een uur waren we bezig,
toen ik bezweet bedacht wat nu
werd me iets ingegeven,
we gingen op de knieën,
tree voor tree.

Het was zo’n lieve vrouw,
ik gunde het haar zo
die ene wens
te gaan vervullen,
het is gelukt,
ik kan ‘t je nu
in alle openheid onthullen.

Ontroerd ontmoette ik
haar blik,
zij bracht wie ik zo miste
hier beeldend in herinnering,
zo liefdevol, als een vriendin,
ik zag in haar
die donkere ogen lichten.

Coby Poelman-Duisterwinkel

De langste dag

Bij haar geboortedatum siert
een sterretje de steen,
daar waar een kruisje is gekerfd,
die datum ging ze heen.

Hoe zal het zijn geweest
op haar geboortedag,
ik stel me zomaar voor
hoe ze in moeders armen lag,
haar vader daarbij naar haar keek
speurend op wie hun dochter leek.

De datum van
haar gang naar Huis
gekerfd achter het
kleine kruis
bericht de aanvang
van de zomer.

Vandaag draag ik
dezelfde jurk
bedenk ik
als ik even hurk,
het was toen 30 graden,
kom, denk ik
vastberaden.

Vier jaar na dato,
de dag van het kruis
begeef ik me weer
op weg naar huis,
dichtend over
de Grote Zomer.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geschreven op 21 juni 2009

De kniekousjes van moeder

Op de vergeelde jeugdfoto

droeg ik de kniekousjes

die moeder breide

in een patroon met kabelrand,

de boordjes noemde ze

steevast een muizentand,

ik zie hoe na de laatste steek

de vrijgekomen naald

onder haar oksel klemde,

haar warme lippen telden.

Ontelbaar is het aantal

dat van haar pennen rolde,

de bossen garen die ze kocht,

het hele nageslacht droeg

pennenvruchten in de kleur

die mamma’s hadden uitgezocht.

Geen kousje zat zo lekker

als die oma had gebreid,

de foto in mijn handen

brengt moeder terug in tijd.

Coby Poelman - Duisterwinkel