Een gedicht vanuit het perspectief van de Alida, het schip dat ooit van George Martens was. Hij was lid van de Groninger Ploeg. De Alida lag jaren voor het Scheepvaartmuseum in Groningen tentoongesteld maar is in 2025 meeverhuisd naar Wehe den Hoorn.
Wat mot ik hier ien vredesnoam,
Ik heur toch ien de stad,
de schilders van Grunneger Ploug
wollen geern met mie op pad.
Ze stonden ien roef en op mien dek
met ezels, vaarf en kwasten,
wat waren ze wies en groots op mie,
k heurde heur lusten en lasten.
Vanoaf mie zagen ze t mooiste schoon
van wotter, laand en luchten,
ik droug as schip mien staaintje bie,
bie heur haar k niks te duchten.
Op n dag lag ik midden ien de stad
veur d iengaang van t museum
woar alles over Hanze ging,
doar kwaam mien jubileum.
Wel haar ooit docht dat ik mien end
ien Wehe tegemout ging
woar kunst van Ploug bewonderd wordt
mor oog veur mie teloor ging.
De spuigoaten zitten vol met blad,
mien bodem verlust krachten,
gaain haand striekt mie meer over kop,
wat stoat mie hier te wachten?
Coby Poelman -Duisterwinkel
