Het troosteloze boompje

Achteloos terzijde

lag de oude stronk,

een graafmachine woelde

in de aarde.

Na vieren overzagen

we de schade.

Bouwvakkers legden stenen,

een uitbouw ontstond.

De stronk vond

ergens anders nieuwe grond.

Het troosteloze boompje,

gekoesterd en gesnoeid

is voor de mussen van vandaag

tot woning uitgegroeid.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Voorjaarsviolet

Een tulpenkoor zingt door de velden,

hoor je het opgetogen lied?

ze willen speels nieuw leven melden,

zijn troosters in verdriet.

Gedragen door het stevig blad

heffen ze zich naar boven

terwijl ze in een kleurenschat

hun goede Maker loven.

Onzichtbaar is hun Dirigent

maar zichtbaar is de maat

waarmee hij leven tot zich wendt,

de adem die ontstaat!

Hoor je het zingend tulpenkoor,

zie je het violet?

Hun lied gaat elke lente door

en eindigt in gebed.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Haiku Corona

Homme Poort

 Hou laang kikstoe al mit over mien scholler,
het liekt host al weer n aaiweghaid,
mor mit de joaren worstoe mie vertraauwder,
hou voak heb k die al eefkes over kop hen aaid.

Bie zummerdag staaistoe bie ons ien serre,
bie winterdag kikst bie mie op t bureau,
van tied tot tied zit ik die wat te ploagen,
den doekst even onder mien plumeau.

Vandoag was ik dien lange hoar
ik wrief ien gleufkes met n nadde douk,
over dien neus, dien ogen en wangen,
en peuter mit n tip ien elke houk.

Ons buren vienden die sprekend lieken
op Godfried Bomans, dai tevreden blik,
verlangst nog nait even noar dien piepke
of luusterst laiver noar mien nijste limerick?

Doe gefst ons koamer een hail aigen sfeertje,
gemoudelijk stilzwiegend achter mie,
t is hier hail aans dan dastoe wend wast,
dien tied ien Grunnen is al hail laang veurbie.

Doar keekstoe uut over de winkelpanden,
ik stel mie veur vanoaf een braide vensterbaank
doe hielst vrouw Leopold gezelschop,
heurdest op oafstand de Martiniklokkenklaank.

Dien kop begunt zowoar te glimmen,
t liekt of stoe dankboar noar mie knikst,
och Homme toch, doe brengst mie weer tot zinnen,
doe loatst mie schrieven onder dien laive blik.

Coby Poelman - Duisterwinkel


Homme Poort (1897 - 1959), leroar Duuts, was ien oorlogstied actief ien t verzet. Hai het honderden jeudse onderdoekers holpen.

Publiceerd ien Toal en Taiken, tiedschrift veur Grunneger Kultuur, 38e joargang, nummer 1.

Voorjaarsboden in januari

Krokussen staan al in knop,

ze horen nieuwjaarswensen,

ook sneeuwklokbosjes koppen op,

’t seizoen verlegt de grenzen.

Terwijl ik wandel in bewolkt

bekruipt me het gevoel

dat dit ontluiken iets vertolkt,

het openbaart een doel.

De krokus in het okergeel

spreekt levensvreugde uit,

in ’t frisse bosje sneeuwklok

zie je hoe die ontspruit.

Al is de lucht nog grijzig,

mijn hart ontvangt de zon,

ontvouwt zich als de krokus

die winters overwon.

Het dorp gehuld in stilheid

rondom de middagrust

ontvangt een sprankje lentetijd

die wakker is gekust.

Niemand kent mijn gedachten,

merkt iemand het wel op

wanneer ik in mijn wandeling

een knipoog krijg van God?

Coby Poelman - Duisterwinkel