Mijn bijzondere Valentijn

‘t Was in de nacht

van Valentijn

dat de vliezen braken

jouw komst

ons deed ontwaken.

We hadden je zo vroeg

nog niet verwacht,

reden in de stilte

beschenen door de maan

naar waar je ‘t levenslicht

aanschouwen zou.

Pas aan het einde van

die lange dag,

de moed bijna verloren

werd jij, mijn Valentijn

intens gewenst

geboren.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Gebeurtenis in 1986, beschreven op 13 februari 2011.

Het kunstwerk is van Theo Onnes

Afhaaldag veiling

De Renaissancetafel

van de veiling

gelaagd in stof

ver weggemoffeld

schuilgaand onder

sterk verschoten Perzen

staat na een lange rit

onder een grijze huif

te wachten op de

uitgestoken handen

van wie herstellen zal

in eer en glorie.

Met bijenwas

tot warme gloed gewreven

komt in een keuken

ver van Amsterdam

de middeleeuwse tafel

in zachte glans tot leven

geeft spiegelhout

een blik in het verleden

krijgt gouden eeuw

een nieuwe levenskans

door halve eeuweling

in vreugdedans.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Uit : "De voordracht" (2013)

Verhuisgedichtje

Dag huis waar ik geboren ben,

dag tuin met je hoge bomen,

dag opbergschuur,

wij gaan ergens anders wonen.

Waar eerst een ijsbaan was

staan nu allemaal huizen,

naar één ervan

gaan wij vandaag verhuizen.

Coby Poelman - Duisterwinkel

In 1987 geschreven vanuit het perspectief van ons dochtertje.

Geïnspireerd door een kinderprogramma van de tv, getiteld 

"Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur."
Ons dochtertje tekende het huis waar zij geboren is.

Lief zusje

Kleine dreumes in het wit,

ben je door de sneeuw gelopen,

stond de achterdeur nog open

of reed pappa met je uit

om je stralend vast te leggen,

stappend in de verse sneeuw

voor ons in een nieuwe eeuw,

tja, wie zal het zeggen?

Coby Poelman - Duisterwinkel

Foto uit 1941/1942

Voor het laatst

De deuken in de vloer

tonen de zwaarte van het bed,

de strepen overdwars verraden

waar de kast werd neergezet.

Ik hoor de leegheid kraken

in mijn leren jas

en kijk naar buiten

waar adem condenseert

tegen het enkel glas.

Ik zie de inktvlek op de grond

en denk aan hoe die

in mijn pubertijd ontstond.

Nog éénmaal open ik

het ingekraste luik,

voorzichtig tastend onder

knisperend verwarmingsbuis,

mijn knieën knakken

als ik eindelijk wil gaan,

het luik blijft

kierend openstaan.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Uit "De voordracht" (2013)

Te beluisteren op http://www.audiogedichten.nl/audio/categorieen-algemeen/10-levensbeschouwelijk/162-voor-het-laatst