Engel met lucht

k Heb boodschappen ien fietstassen stouwd.
Is fietsen nog wel vertrouwd?
Ik staiger zo’n beetje met t haile geval
As k nait uutkiek komt er nog es n knal.
Mien achterband bonkt over stroat.
Straks is t nog te loat.
Omzichtig rie ik recht op t doel
langs elk stuk glas, om elke koel.
Den rem ik met mien vracht.
Mien band is veuls te zacht.

Woarom zit toch dat ventiel
altied net bovenaan ien t wiel?
zo ken k er ja noeit bie.
n vremde kerel lacht noar mie
met laive ogen ien hemels blauw;
en vroagt;“Lukt het mevrouw?”

Ien n klain schofke tied
ben k de pomp al kwiet
zien staarke aarms
bennen t pompen wel wend
wat ja n alleroarigste vent.
Oplucht ontwiek ik nog net n doef
as ik verend mien engel veurbie stoef.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het handwerk van je opa

Ik kwam je geloof,
hoop en liefde brengen
en trof het bij je aan.
Wat was je er blij mee,
ontroerd keek je me aan.

Je was toen al ziek
vroeg met een traan
of het naar je familie mocht gaan.
Nog geen half jaar later
liep ik geheel ontdaan
achter je rouwkoets aan.

Geloof, hoop en liefde
nam een nieuwe dimensie aan.
Eén Petrus één liet me die verstaan.
Jij bent me hier in voorgegaan.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Sensorvogeltje

Op enkelhoogte klinkt
bij onze voordeurstoep
een vreugdevolle vogelroep,
te vergelijken
met bouwers
die vrouwen
bewonderend bekijken.

Het vrolijke geluid
ontlokt bij menig gast
een ontwapenende lach,
je ziet de postbezorgers
opgewekt vertrekken,
de kat ligt paradijselijk
zich uit te strekken.

Geluk hoef je niet ver te zoeken,
soms nestelt het zich aan je voeten.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Bejoard

t Koffiedrinken is doan.
d Ain noa d aander gait stoan.
Langzoam kommen ze ien de bainen,
hemmen met kouk zeten te graimen.
Ien optocht schoevelen ze richting lift,
der is gainain dai achterblift.

Met n kander stoan ze ien gaang,
de rieg word oarig laang.
Stuurs kieken ze veur zich uut
en keuvelen over n oafvalpuut
tot de liftdeur openzwaait,
doalek bennen der n poar uutnaaid.

De manluu bennen t eerst op stee,
heuren t gekoakel van benee.
Knipogen mekander nog es tou
en wachten op n kloetje op de vrouw.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Ingeving

Ze zitten rond de tafel
in de dagopvang
te peinzen wat te schrijven
op een afscheidskaart
als één van hen
een inval krijgt

met glanzende ogen
de stem overslaand
stamelt hij
in een treffende flard:

wel uit het oog
maar níet uit het hart!

Coby Poelman-Duisterwinkel

Het kunstwerk "Om de tafel" is van Dorry van de Winkel.