Daar gaat hij op zijn oldtimer,
mijn zwager, stoere Zeeuw
op het terrein rondom de borg,
het lijkt een vorige eeuw.
Trots op zijn opgeknapte Brown
pareert hij in de zon.
Zijn zoon verrast hem deze dag,
filmt hem vanaf ‘t gazon.
Het is voor vader en zijn zoon
een ongekend moment,
hij kwam van ver, had niets gezegd,
het vormt een monument
op deze plek, zo onverwacht,
het oogstfeest is volmaakt!
Het is het mooiste van de dag,
een droomwens is ontwaakt!
Coby Poelman-Duisterwinkel
k Was nog ien t veurjoar van mien leven
toen ik de vroag om speulers zag,
votdoalek heb ik doar op schreven,
dit was nou net wat mie wel lag.
t Fluwelen douk ging veur mie open,
ik keek de zoal ien, wat n publiek,
dampende kroanpotten op de toavels,
mien rol glom van de romantiek.
Drai moal ien week, drai weken laang
veur uutverkochte zoalen,
veur t eerst ien Schouwburg op de plaank,
je konnen doar wel verdwoalen.
Noa oafloop smink van kop oaf fleren,
op Vismaarkt eten bie Koos op kroak*,
k von deur de toal dai moe ons leerde
de lokroup van “Grunneger Sproak”.
Coby Poelman-Duisterwinkel
*Restaurant Koos Kerstholt
Voorgedragen op de Leekster gedichtendag
Opgenomen in de bundel “Vier je eigen taal” van Uitgeverij Frysk en Frij
Gepubliceerd in het tijdschrift van de Groninger cultuur “Toal en Taiken”
Het wordt nog gepubliceerd in het tijdschrift dat uitgegeven wordt in het kader van 100 jaar A-theater.
Op de foto in het gele jurkje
Wat was dat ding zwoar. Dat kar nait deur zien assen zakte was n wonder. Hai haar zien beste tied wel had.
Wat n pronkstuk was t. Met keersen aan ien zien antieke keersestanders was t een lust veur t oog.
Zo gezelleg, veuraal met kaarstdoagen.
Op mien verjoardag gingen wie verhuzen. Ons huusroad wer met de zelfde kar verhuusd want t was mor n poar stroaten verder.
Piano wer op meubelhondjes zet. Zo werd er dai poar stroaten verderop vervoerd.
Midden op weg bleef onze örgenist dai ons hielp met verhuzen stoan en speulde veur elk dai t mor heuren wol; ‘Lang zal ze leven in de gloria’. Dat von ik zo mooi, mien dag kon nait meer stukkend.
Ien ons nije huus ston er ook weer van alle kaanten te glimmen. Hai was meer blikvanger dan dat der op speuld wer want hai was al heul old en kon nait meer op toonhoogte stemt worden, ja, dat kon wel mor dat zol kapitoalen kosten mouten en veur t speulen haren wie nog wel n aander piano.
Hai het joaren ien koamer stoan te pronken met zien mooie keersestanders met keersen.
Op n dag kochten wie n antieke kaast woar we meer aan hemmen konden dan aan de piano.
Omdat de piano nait verkocht worden kon as instrument verkochten wie hom as blikvanger en hai von een plek ien Delfziel bie ain dai der ook slim wies met was.
Pooske leden waren wie bie kringloop ien Appingedam en wat zagen wie doar stoan, ons olle piano!
Opknapper ston der op prieskoartje en hai haar mie toch n bekieks! Elk dai hom zag prees zien uterlek. Dat dee mie toch deugd. Ik heb gain spiet dat er vot is mor de mooie herinnerns wil k toch nog even delen.
Coby Poelman-Duisterwinkel
t ain is nog aarger dan t aander,
wie kieken noar mekoar,
woar ben wie ien beland,
wat is der loos
dat alles zo uut haand lopt,
woar is het misgoan en
wat hangt ons nog boven kop?
Wie zeppen noa t nijs,
zain overaal ellende,
wie zuiken klassieke zender op,
wat is alles veraanderd,
de Grunnegers ben weer de klos,
och, kon wie moar weer terug
noar tieden van kroantjespot.
Coby Poelman-Duisterwinkel
