Kerstverhaal 2013 "Nieuwe mensen"

Ik speel dat mijn fiets een paard is en steiger door de nieuwbouw. Soms glijd ik bijna uit over de bobbels zand. De stratenmakers zijn al naar huis. Het wordt nu snel donker. Eén rijtje nieuwbouwhuizen is klaar. Ik stijg af en stal mijn paard. Er brandt licht in één van de huizen en ik wil kijken of er mensen met kinderen wonen. Ik voel me een beetje alleen. De meeste kinderen van mijn klas hebben broertjes en zusjes en een vader en moeder thuis. Een echt vriendinnetje heb ik niet want de kinderen in mijn klas vinden het vreemd dat ik alleen een moeder thuis heb. Ook al zeg ik altijd dat mijn pappa vaart, ze geloven me niet. Nou, dat snap ik wel want het ís ook niet zo.

Ik zie een oude bruine piano en op die piano een vierkante vissenbak met water en plantjes en een hele grote schelp, zo eentje waar je de zee in kunt horen. De vissenbak geeft licht. Ik zie een bank, stoelen met groene kussens en naast de piano een eettafel met zes stoelen. Een jongen en een meisje spelen scrabble. Een kleiner meisje kijkt toe. Het grootste meisje lijkt van mijn leeftijd. De jongen lacht en schrijft zijn punten in een schrift. Het meisje pakt 5 letters van het plankje en legt ze op het bord. De jongen telt en lacht nu niet meer. Hij schrijft weer punten in het schrift.

Het hele verhaal is te lezen in het boek :Granaatjes met een gouden slot. Verkrijgbaar via cobytjeert@live.nl

Het kunstwerk, foto bovenaan is van Anneke Hoes.

Kerstverhaal 2012 "Nieuwe kans in het hoge Noorden"

Nieuwe kans in het hoge Noorden

Het was een week voor kerst. Het sneeuwde dikke vlokken. Het leek wel of de wind er krijgertje mee speelde. Er lag nog maar een dun laagje maar Mieke maakte zich zorgen. Peter was op sollicitatiegesprek in het hoge Noorden en zou vanmiddag nog de uitslag krijgen. Mieke keek naar buiten. Er was nog meer sneeuw voorspeld. Ze was gaan strijken om haar gedachten wat rust te geven. Stel dat Peter deze baan nu eens wel zou krijgen. Ze werd uit haar gedachtegang opgeschrikt. Ze trok de stekker uit het stopcontact, zette de strijkbout op het ijzer en rende naar de telefoon.
Toen ze de telefoon neergelegd had zuchtte ze. Waarom kon ze nu niet blij zijn dat Peter de baan gekregen had. Hij had al zo lang gesolliciteerd en elke keer was er een bedankbrief gekomen met de mededeling dat de keus niet op hem gevallen was. Peter was er mismoedig van geworden. Uiteindelijk schreef hij uit balorigheid naar die vacature in het hoge Noorden. Mieke hoopte in haar hart dat hij die baan niet zou krijgen.
Ze pakte de strijkbout weer op en uitte haar opkomende verwarring op zijn overhemd toen de bekende stem van Anneke klonk vanuit de gang. "Joehoe, Mieke, " een klop op de open deur, "Is er iets Mieke, je kijkt zo…. schrik je van me? Heb je die sneeuw gezien? Als je het mij vraagt komt er nog veel meer en kijk die lucht eens. Patrick zei dat er met die wind wel kans op duinvorming is, dat vind ik altijd zo mooi om te zien. Wat is er nu met je." 

Het hele verhaal is te lezen in het boek :Granaatjes met een gouden slot. Verkrijgbaar via cobytjeert@live.nl

Kerstverhaal 2011 "Kerstfeest op het Groninger platteland"

De bovenste foto is van Hennie Guikema.
De foto (kerkje van boer Harkema) is van Gertjan van Noord.

Kerstfeest op het Groninger platteland 

Hoe laat het was wist de oude Jannika niet. Ze liep door de lange gang, steun zoekend langs de leuning die aan de muur bevestigd was en vroeg zich af achter welke deur haar kamer ook al weer was. Aan het einde van de gang was de glazen deur waarachter de sfeer van gezelligheid woonde. Door het glas in lood zag ze lichtjes branden. De geur van dennengroen kwam haar tegemoet. Was dit de deur van haar kamer? Op elke deur was een foto van de bewoner geplakt. Ze herkende haar foto. De deur kierde open. Het was donker. Ze knipte het licht aan en zag haar bekende spulletjes. Haar bed, de twee oorfauteuils, de antieke linnenkast, haar rollator die ze weer vergeten was mee te nemen en de kast met de vaas van haar ouders naast de foto van haar verloofde die vlak voor haar huwelijk door een verkeersongeval om het leven was gekomen. Ze had nooit meer een man ontmoet die haar grote liefde had kunnen vervangen.  

Op het tafeltje stond de cassetterecorder die de mevrouw van de kerk gebracht had. Ze hoefde alleen maar de knop met de stikker in te drukken, dan kon ze de kerkdienst beluisteren. 

Het hele verhaal is te lezen in het boek :Granaatjes met een gouden slot. Verkrijgbaar via cobytjeert@live.nl