De breimachine

Samen kochten ze een breier
wisselden die om de maand,
truien, sokken, soms een vest
rolden uit het naaldenbed
van links naar rechts
roetsjte de slee
de maand vloog om
geen pand bleef stranden
leeg kwam het de ander toe
per auto of bij vlagen
te voet met wandelwagen
tot een tweede werd gekocht

nu liggen in hun kasten
de breiers werkeloos te wachten.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Een stil bericht

Dag lieve zus,
zo onverwacht geroepen,
nu is het stil,
Vrede op je gelaat.
We begeleiden je
eendrachtig
tot aan je laatste
rustplaats.

Levend in de tijd
voor Pasen
lopen we naar
de stille hof.
Door Zijn beloften
richten wij ons op.

Dag lieve zus,
voor jou
is het begonnen
gezien de uitdrukking
op je gezicht,
een stil bericht
van God.

Een stille afscheidsgroet tussen de witte rozen...

Vandaag al weer een jaar geleden.
(23 maart 2011)

De plechtigheid van Pasen

Er vindt een kleine
intocht plaats
vanuit de voorhof
van de kerk,
de deur kiert
langzaam open.
Voorzichtig
schrijdt de kerkenraad,
voorop gaat de diaken,
dragend het licht
van Pasen.
Wanneer de nieuwe
paaskaars op de
stander is geplaatst
klinkt door de
stille ruimte:

De Heer is waarlijk
opgestaan!
Ons halleluja juicht!

Vanuit het koor
zingt nu
de cantorij
het lied van Licht
en Vrede,
beginnen we
verheugd met Hem
het nieuw verlichte leven.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Het gedicht is te beluisteren op www.audiogedichten.nl zie link.

De man op het kerkhof

Er was een tuinman
op het kerkhof,
hij rustte van zijn zware werk.
Ik kwam om een gedicht
te brengen,
hurkte bij de zwarte zerk,
legde het voorzichtig,
aangedaan
onder een koperen gewicht.
Zag ik de tuinman kijken?
‘k voelde mijn tranen gaan,
hij liet niets blijken.
’k streelde de gekerfde letters,
spelde de bekende bijbeltekst.
Kwam de tuinman in beweging,
gebogen liep hij richting kerk.

Stille tuinman,
met uw bewogen hart,
hebt U misschien
van de innerlijke smart,
snikkend uit mijn
herinnering gegraven,
een groot deel meegedragen?

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Het schilderij van J. Meijer toont een gedeelte van de kerk van Fransum.

Overgave

Mijn God, ik wil het niet
dat Uw Zoon voor mij sterft,
ik wil mijn eigen zonden dragen.
Ik wil niet dat Hij wordt vermoord,
dat kan ik niet verdragen.
Het mag toch niet zo zijn
dat Hij, onschuldig Mens
voor mij zou moeten lijden,
ik kan mijn eigen strijd toch strijden

maar God, wat kan ik anders
dan het uit handen geven
want ik besef maar al te goed
dat ik zo niet kan leven.
Ik geef mij aan U over
met een gebroken hart
en hoor bijna opstandig aan
hetgeen mij zo verwart.

O Heer, hoe groot is Uw genade
U leidt mij rein tot God de Vader.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Schilderij van Henk Helmantel, de preekstoel in de kerk van Fransum